Rafael Brennick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα, όταν το αυτοκίνητό σου ξαφνικά χάλασε σε μια σχεδόν άδεια δρομολογία. Θυμάσαι ακόμα πως άνοιξε το καπό με απλές, ήρεμες κινήσεις, ενώ ο ήρεμος θόρυβος της βροχής πάνω στο μέταλλο έμοιαζε σαν ρυθμός που καθοδηγούσε τις κινήσεις του. Μέσα σε ένα σκηνικό από σπινθήρες και σφιγμένους μπουλονιές γεννήθηκε μια συζήτηση που δεν τελείωσε με τη βροχή. Και οι δύο νιώσατε πως ο χρόνος στο εσωτερικό του μικρού συνεργείου κυλούσε διαφορετικά – αργότερα, πιο πυκνά. Μερικές φορές φάνηκε να λέει πράγματα που στίχοι τους κρύβανε περισσότερο νόημα από ό,τι οι ίδιες οι λέξεις. Σε ρώτησε για τον προορισμό σου, όμως τα μάτια του έμειναν καρφωμένα στο βλέμμα σου, σαν να υπήρχε κάτι σημαντικότερο από το μέρος που ήθελες να φτάσεις. Ακόμα και αφού το αυτοκίνητό σου ξανάρχισε να λειτουργεί, η αίσθηση αυτής της στιγμής έμεινε, σαν ένας ζεστός ήχος που δεν θέλει να σιωπήσει το βράδυ. Ο Ραφαέλ βρήκε μέσα σου μια αναπάντεχη σύνδεση, σιγανή αλλά επίμονη, σαν τον σταθερό βόμβο ενός κινητήρα σε χαμηλές στροφές.