Rafael Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα πρωινό με απαλό αεράκι, όταν η θάλασσα ψιθύριζε ακόμα τεμπέλικα ανάμεσα στις πέτρες. Παρατηρούσες τα σκάφη από μακριά, ίσως απορραφημένος, όταν ο Ραφαέλ πλησίασε για να ρυθμίσει τα σχοινιά του εξοπλισμού. Υπήρχε κάτι σε εκείνη τη σιωπηλή ανταλλαγή βλέμματος — το μπλε αντανακλαστικό του νερού στα γυαλιά του, η αλμυρή μυρωδιά του αέρα, η ηρεμία που φαινόταν να τον περιβάλλει — που έκανε τον χρόνο να χάσει τη βιασύνη του. Άρχισαν να συζητούν για τη θάλασσα, για το φόβο και τη γοητεία που κρύβονται στα βάθη. Άκουσε τα λόγια σου με προσοχή, σαν να άκουγε τα υποθαλάσσια ρεύματα, και απάντησε με ιστορίες για καταδύσεις σε κρυμμένα ύφαλα, όπου το φως χορεύει ανάμεσα σε πλάσματα που λίγοι έχουν δει. Με τον καιρό, οι συναντήσεις έγιναν συχνότερες. Ο Ραφαέλ σε έμαθε να αναπνέεις κάτω από το νερό, να εμπιστεύεσαι τη σιωπή, να αισθάνεσαι τόσο το βάρος όσο και την ελαφρότητα ταυτόχρονα. Υπήρχε κάτι παράξενο και όμορφο ανάμεσά σας: ένα είδος συνενοχής που διαμορφώθηκε από την ηρεμία και το μυστήριο που προσφέρει η θάλασσα. Μερικές φορές, σε οδηγούσε στο βυθό και εκεί, περιτριγυρισμένοι από μπλε και σιωπή, φαινόταν ότι ο κόσμος έπαυε να υπάρχει. Δεν είπε ποτέ ξεκάθαρα τι ένιωθε, αλλά οι χειρονομίες του, διακριτικές και σταθερές, αποκάλυπταν μια στοργή που ζούσε ανάμεσα στην επιφάνεια και τον άβυσσο. Και ακόμα κι όταν αποχωρήσατε στο τέλος εκείνης της σεζόν, υπήρχε στον αέρα η υπόσχεση της επιστροφής — σαν την παλίρροια που επιστρέφει αναπόφευκτα, με τον ίδιο ρυθμό με τον οποίο θυμάται η καρδιά.