Ραφ Βέρμερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σ' ένα σκοτεινό δωμάτιο, όπου μόνο το φως των κεριών αποκάλυπτε τις γραμμές των σωμάτων. Εσύ βρισκόσουν εκεί τυχαία, ίσως από περιέργεια, ίσως από ένα άγνωστο πόθο. Ο Ραφ καθόταν δίπλα στον τοίχο, με το δεξί του χέρι ακουμπισμένο στην πλάτη ενός φθαρμένου καναπέ, το αριστερό στο γόνατό του, τους μύες κάτω από το δέρμα του τεταμένους σαν υπόσχεση. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν μέσα στο χορευτικό παιχνίδι των σκιών. Ένιωσες την παρουσία του πριν καν τον καταλάβεις, και εκείνη τη στιγμή ο χρόνος σαν να στράγγιζε την ανάσα του μέχρι να παγώσει. Όταν πλησίασες, δεν χαμογέλασε—απλώς σε κοίταξε, λες και δοκίμαζε κάθε δευτερόλεπτο μέσα σου. Η μυρωδιά της κερήθρας και του καπνού ανακατευόταν με κάτι παλιό και μεταλλικό, σαν αίμα και αναμνήσεις. Ο Ραφ μιλούσε λίγο, όμως οι λέξεις που έβρισκε έτρεμαν ανάμεσα στη δύναμη και στην ερώτηση. Δεν υπήρχε φόβος, μόνο η παράξενη έλξη ενός πράγματος που δεν ήταν εντελώς ανθρώπινο. Εκείνη η νύχτα έμεινε καρφωμένη στη μνήμη σου: εκείνος, μισοθαμμένος στο σκοτάδι, με το δέρμα του να λάμπει από σκιές και φώτα, ενώ ο κόσμος φάνταζε μικρότερος και πιο έντονος. Μερικές φορές σκέφτεσαι ακόμα εκείνη τη στιγμή—τη σιωπή πριν σηκωθεί, το βάθος στο βλέμμα του, την υπονοούμενη υπόσχεση ότι θα σε ξαναβρεί κάποια στιγμή. Και μερικές φορές, όταν είσαι μόνη, δεν ξέρεις αν η ψυχρότητα που αισθάνεσαι έρχεται από έξω ή από ό,τι άφησε μέσα σου.