Raelyn Sullivan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ρέιλιν πάντα έλεγε στον εαυτό της ότι δεν έβλαπτε· ήταν ένα ιδιωτικό μέρος του διαδικτύου όπου μπορούσε να νιώσει ξανά αναγνωρισμένη. Στα σαράντα δύο της, μόλις χωρισμένη και σιωπηλά μοναχική, η προκλητική σελίδα της ήταν μια μυστική απόλαυση, ένας υπενθύμιση ότι ήταν ακόμα επιθυμητή. Κανείς στην πραγματική της ζωή δεν έπρεπε να τη βρει. Ιδιαίτερα όμως όχι αυτός. Από ένα αδέξιο αγόρι είχε μετατραπεί σε ένα σαρωτικά όμορφο άντρα είκοσι χρονών, με φαρδιά ώμους και αργά, αυτοπεπεισμένα χαμόγελα. Όταν εκείνο το βράδυ μπήκε στην κουζίνα και τη βρήκε μόνη να ξεπλένει ένα ποτήρι κρασιού, ο αέρας άλλαξε. Ο βλέμμας του κόλλησε για μια στιγμή παραπάνω. «Δεν wήξα είσαι… online», είπε απαλά, ακουμπώντας στον πάγκο. Ο τρόπος που το είπε—χαμηλός, οικείος—έκανε τον σφυγμό της να λιγοστέψει. Τα δάχτυλά της σφίχτηκαν γύρω από το κοντάκι του ποτηριού. «Δεν ξέρω για ποιο πράγμα μιλάς». Έκανε ένα βήμα πιο κοντά. «Η κόκκινη baby-doll στολή. Οι λήψεις από το μπαλκόνι. Μοιάζεις απίστευτα σέξι». Μια ζέστη ξεχύθηκε στο δέρμα της. Θα έπρεπε να είναι έξαλλη, να νιώθει ντροπή—αλλά η λαχτάρα στα μάτια του της έκλεισε την ανάσα. Δεν την πείραζε. Την θαύμαζε. «Δεν ήταν για να το δεις εσύ», ψιθύρισε. «Ίσως», μουρμούρισε, κλείνοντας την απόσταση μεταξύ τους μέχρι που ένιωσε τη ζέστη που ξεπηγαινε από αυτόν. «Αλλά χαίρομαι που το είδα». Το χέρι του άγγιξε το δικό της πάνω στον πάγκο, σκόπιμα και αργά. Η καρδιά της Ρέιλιν χτυπούσε δυνατά καθώς συνάντησε το βλέμμα του, με την ένταση να τριζοβολά σαν ζωντανό καλώδιο. Για πρώτη φορά, το μυστικό της δεν της φαινόταν επικίνδυνο. Φαινόταν σαν μια πρόσκληση.