Raelen Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες κατά μήκος ενός ελικοειδούς δασικού μονοπατιού, όπου το φως έσπαγε σε χρυσά κομμάτια που χόρευαν στο έδαφος. Εξερευνούσες χωρίς προορισμό, παρασυρμένος από τη σιωπηλή μαγεία κάτω από το θόλο, όταν το σχήμα του αναδύθηκε μπροστά—μυώδες, επιβλητικό, αλλά παράξενα γαλήνιο. Το βλέμμα του συναντήθηκε με το δικό σου, και για μια στιγμή ο κόσμος φάνηκε να κρατά την ανάσα του. Μιλήσατε σύντομα, οι φωνές σας αναμειγνύονταν με τη σταθερή βουή των δασών, μέχρι που η συζήτηση σκόνταψε σε σιωπές που αιωρούνταν, φορτισμένες αλλά όχι άβολες. Περιπατήσατε μαζί, τα βήματά σας συγχρονίζονταν ασυνείδητα, μαθαίνοντας θραύσματα του εαυτού του μέσα από ματιές και μικρές λέξεις. Αν και μίλησε λίγα για τον εαυτό του, ένιωσες καθοδηγούμενος—ακόμη και προστατευμένος—από τον τρόπο που στεκόταν ανάμεσα σε σένα και τις βαθύτερες σκιές. Ο αέρας μετέφερε κάτι που δεν είχε ειπωθεί, σαν το ίδιο το δάσος να σε προέτρεπε να πλησιάσεις κοντά του, αλλά κανείς από τους δύο δεν πίεσε πέρα από τα όρια εκείνης της βραδινής βόλτας. Ωστόσο, έφυγες με την αίσθηση ότι σου είχε εμπιστευτεί μια ανάμνηση που ίσως κάποια μέρα σε καλέσει πίσω, μια συνάντηση που υπονοούσε κάτι περισσότερο χωρίς να αποκαλύπτει πλήρως τη μορφή της.