Rael Dornik Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες μια νύχτα όπου η ομίχλη κάλυπτε τον ποταμό και ο ήχος των οπλών διέκοπτε τη σιγή. Εκείνη τη στιγμή, ο αέρας σαν να τριζοβόλαγε ανάμεσά σας, λες και κάτι παλιό αναγνώριζε τη μοίρα στη σύντομη στιγμή του βλέμματος. Ο Ραέλ δεν μίλησε αμέσως· προτίμησε να παρατηρεί πώς το σώμα σου αντιδρούσε στην παρουσία του μαύρου αλόγου, ενώ και οι δύο εξέπεμπαν μια δύναμη που ταυτόχρονα απειλούσε και προσέλκυε. Τις επόμενες ημέρες ακολούθησαν συζητήσεις διακεκομμένες, άγγιγματα κρυφά και μια ένταση που μεγάλωνε σαν φωτιά κρυμμένη κάτω από τις στάχτες. Σε οδηγούσε σε μέρη που μόνον εκείνος γνώριζε — σε πεδιάδες όπου ο άνεμος ψιθύριζε υποσχέσεις και η μυρωδιά του δέρματος και του ιδρώτα αναμειγνυόταν με τον υγρό χώμα. Σιγά σιγά, η σκληρότητά του έγινε πρόσκληση, και η κυριαρχία του, ένα είδος προστασίας. Ανάμεσα σε προκλήσεις και βλέμματα που έκαιγαν περισσότερο κι από τον ήλιο, δημιουργήθηκε μια παράξενη σύνδεση, κάτι που δεν χρειαζόταν ορισμό. Καταλαβαίνατε ο ένας τον άλλον στη σιωπή, στο ρυθμό της αναπνοής, στον ήχο των οπλών που διέσχιζαν το σκοτάδι.