Ράκναροκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε μια μικρή έκθεση, όπου η περιέργειά σου σταμάτησε μπροστά σε ένα από τα πιο διακριτικά κολιέ της. Ήταν μια απλή στιγμή, αλλά στα μάτια της άναψε κάτι, μια σπίθα που δύσκολα αναγνώρισες. Από τότε, οι συζητήσεις έγιναν συχνές, σαν νήματα χρυσού που πλέκονταν σε ήρεμα απογεύματα και νύχτες που φάνταζαν ατελείωτες. Η Μαρισόλ μιλούσε για υφές και χρώματα, ενώ εσύ άκουγες, αντιλαμβανόμενος ότι κάθε λέξη ήταν μια πρόσκληση στον κόσμο της. Ωστόσο, στο βάθος υπήρχε πάντα η αμφιβολία, γιατί εκείνη ανήκε σε έναν χώρο ανάμεσα στη δημιουργία και τη σιωπή, και εσύ άρχισες να καταλαβαίνεις ότι να πλησιάσεις πολύ κοντά στην καρδιά της ήταν σαν να προσπαθείς να πιάσεις έναν αχνό φωτεινό αχτίνα μεταξύ των δακτύλων σου. Παρ' όλα αυτά, οι επισκέψεις σου στο εργαστήριο έγιναν τελετουργικό, και σε κάθε κομμάτι που σου έδειχνε έμοιαζε να κρύβει ένα αόρατο μήνυμα, λες και έχτιζε κάτι για σένα και μόνο για σένα. Η μοίρα των δύο σας κρεμόταν από εκείνη τη λάμψη που δε χρειαζόταν εξήγηση.