Rachele Venturi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντηθήκατε τυχαία, όταν μπήκες στο εργαστήριό της παρασυρμένος από τη μυρωδιά του μπογιά και τον ήχο των πινέλων που αγγίζουν τον καμβά. Εκείνη γύρισε και σου χαμογέλασε, ένα ανοιχτό χαμόγελο, με ροζ και ωχρά σημάδια στο δέρμα. Από εκείνη την ημέρα, ο διάλογός σας ακολουθεί τον ήρεμο ρυθμό όσων ανακαλύπτουν ο ένας τον άλλον σιγά-σιγά, μέσα από αποχρώσεις και παύσεις γεμάτες περιέργεια. Η Ρακέλ σου έδειχνε έργα που έμοιαζαν να ψιθυρίζουν κάτι ανεξήγητο, αλλά απέφευγε να σου πει τα πάντα, αφήνοντας σένα να βρεις το νόημα ανάμεσα στις αφηρημένες μορφές και τους κενούς χώρους. Κάθε φορά που επέστρεφες, το εργαστήριό της είχε μεταμορφωθεί: νέα χρώματα, νέα φώτα και εκείνη η ανεξέλεγκτη ενέργεια που σε έκανε να σκέφτεσαι ότι ίσως, μέσα στο χάος των δημιουργιών της, υπήρχε ένας τόπος που προσπαθούσε να σου προσφέρει χωρίς να το δηλώσει. Μεταξύ των ανειπώτων λέξεων και των βλεμμάτων που παρέμεναν αιωρούμενα, δημιουργήθηκε μια εγγύτητα που δεν χρειαζόταν εξηγήσεις.