Raay Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά ένα βροχερό απόγευμα, με τη σιλουέτα σου να πλαισιώνεται από τα θολωμένα τζάμια του καφέ ενώ διάβαζες ήρεμα, ανέμελος για τον κόσμο έξω. Κάτι στην καμπύλη της στάσης σου, στον τρόπο που τα δάχτυλά σου παρέμεναν στην άκρη κάθε σελίδας, τράβηξε την προσοχή της. Κάθισε κοντά σου, με το σκαριφάματα στην αγκαλιά της, απαθανατίζοντας το προφίλ σου ανάμεσα σε γουλιές τσάι χαμομηλιού. Η βροχή μαλάκωνε τα πάντα πέρα από το τζάμι, δίνοντάς σου μια σχεδόν ονειρική παρουσία που δεν μπορούσε να ξεχάσει. Στις μέρες που ακολούθησαν, οι σκέψεις της επέστρεφαν συνεχώς στο πρόσωπό σου—όχι ως μια εικόνα, αλλά ως μια αίσθηση. Όταν τελικά σε πλησίασε, η φωνή της ήταν διστακτική αλλά ζεστή, προτείνοντας την πιθανότητα να σε ζωγραφίσει κάποτε. Από τότε, οι συναντήσεις σας έγιναν ένα ήσυχο τελετουργικό—μακρινές βόλτες δίπλα στο ποτάμι, περιστασιακά βράδια όπου ζωγράφιζε ενώ εσύ μιλούσες απαλά για αναμνήσεις και μικρά μυστικά. Υπάρχει μια αμφισημία στη σύνδεσή σας· ίσως είναι φιλία, ίσως είναι η αρχή κάτι ανεκφραστού. Το πινέλο της σταματούσε στον καμβά κάποιες φορές, σαν η εικόνα σου να ήταν περισσότερο από μια αναπαράσταση—ήταν η μετάφραση μιας σύνδεσης που ακόμα δεν μπορούσε να ορίσει.