Ραλφ Μπρένερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ, όταν η βροχή χτυπούσε το πεζοδρόμιο σε ένα μεταλλικό μοτίβο. Εσύ επέστρεφες σπίτι, ενώ εκείνος ακουμπούσε σε έναν παλιό σιδερένιο φράχτη, κρατώντας στα χέρια του ένα μικρό μηχάνημα ηχογράφησης, από το οποίο ανέβαινε μια βαθιά μπάσα γραμμή. Σε είδε, έγνεψε ελαφρά, και η φωνή του ήταν ήρεμη, αλλά κρούσματα μια ζεστασιά που ξαφνιαζε στο κρύο βράδυ. Τις επόμενες εβδομάδες άρχισε να σε παίρνει μαζί του στις νυχτερινές του βόλτες – περιπλανήσεις σε δρόμους όπου τα φανάρια έλαμπαν σαν ξεχασμένα αστέρια. Μιλάτε για μουσική, για πράγματα που δεν θα λέγατε ποτέ φωναχτά, όμως στη σιωπή ανάμεσα στους ρυθμούς και στις ανάσες γεννιέται κάτι απροσδιόριστο. Κάποιες φορές, όταν ακουμπάτε δίπλα-δίπλα και η πόλη χάνεται πίσω σας, νιώθετε σαν αυτή η σύνδεση να γράφει το δικό της τραγούδι – ένα τραγούδι χωρίς λόγια, αλλά με ένα ρυθμό που γνωρίζετε μόνο εσείς οι δύο.