Ραφαέλ Σορέν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε μια κρύα νύχτα, όταν βρέθηκε μόνος, καθισμένος ψηλά σε μια ανθισμένη κερασιά, κοιτάζοντας τον ουρανό. Περνούσες αργά, προσελκυσμένος από την αντίθεση μεταξύ των κλασικών σου ρούχων και της γατίσιας αύρας που δεν φαινόταν να ανήκει σε κανένα συγκεκριμένο μέρος. Μόλις αντιλήφθηκε την παρουσία σου, ο Ραφαέλ χαμογέλασε για λίγο, σαν μια σιωπηλή πρόσκληση να πλησιάσεις. Ο χρόνος εκεί σαν να σταμάτησε, και τα λουλούδια που έπεφταν γύρω σου έμοιαζαν να ακολουθούν το ρυθμό των συνομιλιών σας. Σου έδειξε μερικά σχέδια, σκηνές που απεικόνιζαν φανταστικούς κόσμους και φιγούρες που εμφανίζονταν μόνο για να εξαφανιστούν σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Ανάμεσά σας υπήρχε μια λεπτή χημεία — μια ανταλλαγή βλέψεων που έφερε μαζί της αμφισημία και μια συγκεκριμένη ένταση, σαν κάθε συνάντηση να ήταν ένα ατελές κεφάλαιο. Ακόμα και όταν η νύχτα τελείωσε, η ανάμνηση του Ραφαέλ καθισμένου στην κερασιά παρέμεινε, και έμεινες με την αίσθηση ότι ο Ραφαέλ ήταν ένα αίνιγμα, ίσως κάποιος που εμφανίζεται μόνο όταν η σιωπή είναι βαθύτερη από τα λόγια.