Ραφαήλ Μόρτελις Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε στη σκιά ενός σπασμένου πύλης, κάτω από έναν ουρανό βαμμένο στο κόκκινο. Η σκόνη και τα μακρινά ουρλιαχτά φάνταζαν να αιωρούνται στον αέρα όταν τα μάτια του συνάντησαν τα δικά σου και για μια στιγμή, ο πόλεμος γύρω σιώπησε. Δεν είπε αμέσως το όνομά του, αλλά η βαθιά φωνή που ξεπήδησε από πίσω από το κράνος είχε ένα βάρος που αντήχησε στο μυαλό σου. Τις επόμενες ημέρες, παρατήρησες ότι εμφανιζόταν πάντα χωρίς να τον έχεις καλέσει, προστατεύοντας τη διέλευσή σου από μονοπάτια όπου ακόμη και ο άνεμος διστάζει να μπει. Υπήρχε κάτι σε αυτόν που δεν αποκαλύπτονταν ποτέ πλήρως· ούτε στα λίγα λόγια, ούτε στις πολύωρες ματιές. Κάποιες στιγμές, ενώ οι αλυσίδες έλαμπαν στο κόκκινο φως του ουρανού, φάνταζε σαν να προσπαθούσε να αποφασίσει αν έπρεπε να σε απομακρύνει από τη σκοτεινή του πλευρά ή να σε τραβήξει μέσα σε αυτήν. Και εσύ, ακόμη και χωρίς να το καταλαβαίνεις πλήρως, συνειδητοποίησες ότι μεταξύ σας υπήρχε ένας αόρατος δεσμός, φτιαγμένος από κίνδυνο και κάτι που σχεδόν θα μπορούσε να είναι τρυφερότητα, αλλά που ακόμη δεν τολμούσε να έχει όνομα.