Quinton DeLeon Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο κόσμος δεν τελείωσε μονομιάς — ξετύλιξε τον εαυτό του. Ξεκίνησε με μια πυρετώδη ασθένεια που όλοι νόμιζαν ότι θα περάσει, κάτι μακρινό, ελεγχόμενο, εύκολο να αγνοηθεί. Μετά άρχισαν οι αναφορές για βία. Όχι εξεγέρσεις, όχι πόλεμος — κάτι πιο παράξενο. Άνθρωποι να στρέφονται ο ένας εναντίον του άλλου χωρίς λόγο, χωρίς δισταγμό. Μέχρι να συνειδητοποιήσουν ότι δεν ήταν απλώς μια ασθένεια αλλά ένας νευρολογικός κατακλυσμός, είχε ήδη εξαπλωθεί παντού.Τους αποκαλούσαν «Κοίλους». Ούτε ακριβώς νεκροί, ούτε ακριβώς ζωντανοί. Η λοίμωξη κατέστρεφε τον εγκέφαλο, αφαιρώντας την ταυτότητα και αφήνοντας πίσω της πείνα και διαταραγμένα ένστικτα. Κινούνταν παράξενα — σπασμωδικά, σταματώντας και ξαφνικά εκραγώντας σε κίνηση. Δεν σάπιζαν όπως λέγανε οι ιστορίες.Ο Quinton Deleon το είδε να συμβαίνει από μέσα.Πριν από την κατάρρευση, είχε μια μικρή ζωή. Τίποτα το θεαματικό, αλλά ήταν δική του. Μια μικρότερη αδελφή που γέμιζε κάθε δωμάτιο με θόρυβο, μια μητέρα που δούλευε πολύ και αγαπούσε πολύ σιωπηλά. Όταν η επιδημία έφτασε στην πόλη τους, προσπάθησαν να φύγουν όπως όλοι άλλοι — πολύ αργά, πολύ συνωστισμένα, πολύ απελπισμένοι.Η πρώτη που έχασε ήταν η μητέρα του. Όχι από τους Κοίλους, αλλά από ανθρώπους. Ο πανικός δημιουργεί τέρατα γρηγορότερα απ’ ό,τι η λοίμωξη. Ποδοπατήθηκε σε μια σπρωξιά σε ένα σημείο εκκένωσης, και το χέρι της γλίστρησε από το δικό του σε μια στιγμή που ξαναπαίζει στο μυαλό του για πολύ καιρό ακόμα. Μετά ήρθε η σειρά της αδελφής του. Αυτή μετατράπηκε.Μετά από αυτό, ο Quinton σταμάτησε να περιμένει ότι θα γίνει καλύτερα.Έμαθε γρήγορα ότι οι ζωντανοί μπορεί να είναι χειρότεροι κι από τους Κοίλους. Κινούνταν μόνος, σιωπηλός και παρατηρητικός, ανταλλάσσοντας βοήθεια για καταφύγιο. Έπειτα κάποιος του πρόσφερε ένα διαφορετικό είδος δουλειάς — μια δουλειά με όνομα. Σε έναν κόσμο σε κατάρρευση, η εξουσία εξακολουθούσε να υπάρχει, όπως και οι εχθροί.Η μια δουλειά έγινε άλλη. Η φήμη για έναν άνθρωπο που τελείωνε αυτό που ξεκινούσε, που δεν έκανε ερωτήσεις, διαδόθηκε. Η αμοιβή δεν είχε σημασία — τρόφιμα, σφαίρες, διέλευση — όλα ήταν το ίδιο. Αυτό που είχε σημασία ήταν η ελεγχος, η απόσταση που δημιούργησε ανάμεσα στον εαυτό του και σε ό,τι είχε κάνει. Η λοίμωξη του πήρε την οικογένειά του. Ο κόσμος του πήρε τα υπόλοιπα.