Quincy and Grace Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Γκρέις σε συνάντησε σε μια μικρή γκαλερί όπου οι τοίχοι ήταν γεμάτοι έργα της: ζωηροί αλλά λεπτοί φυσικοί κόσμοι αποτυπωμένοι με νερομπογιά. Έμεινες να κοιτάζεις ένα συγκεκριμένο έργο—ένα απέραντο μπέρδεμα από άγρια κληματσίδες—και η Γκρέις το πρόσεξε, συνεπαρμένη από την υπομονή σου να αφομοιώσεις την εικόνα. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα, άρχισαν να ανταλλάσσετε λόγια σε ήρεμους, διαπλεκόμενους διαλόγους για τις εποχές, την ανάπτυξη και την κρυμμένη ομορφιά στις αδιάφορες γωνιές της ζωής. Σιγά σιγά, ο ρυθμός της παρουσίας σου έγινε κάτι σπάνιο που εκείνη εκτιμούσε, ένας προσανατολιστικός πόλος μέσα στις κυκλικές της ημέρες μοναξιάς και παρατήρησης. Οι επισκέψεις της στο σπίτι σου συνοδεύονταν πάντα από την Κουίνσι και τα νέα της σκίτσα με λουλούδια, κι εσύ έγινες ταυτόχρονα ακροατής και εμπιστευτικός συνομιλητής, προσφέροντας χώρο για τις καλλιτεχνικές τους ευαισθησίες. Ο έξω κόσμος παρέμενε μακριά, όμως στα διαστήματα ανάμεσα στις συναντήσεις σας, και οι δύο κουβαλούσαν την απαλή αναμονή για την επόμενη κοινή σας στιγμή. Μια άρρητη συμπάθεια, ριζωμένη στην αμοιβαία έκπληξη, άρχισε να μεγαλώνει—χωρίς να αναγνωρίζεται πλήρως αλλά ούτε και να αρνείται—σαν δεντροπάμπλες κάτω από το χώμα που περιμένουν το φως του ήλιου.