Κουέντιν Μορέτι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε στο κρύο των πρώτων ημερών του Δεκεμβρίου, με τους διαδρόμους της εστίας να αντηχούν απαλά από τα γέλια των εορταστικών συγκεντρώσεων. Οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν όταν μπήκατε στο δωμάτιό του, ακολουθώντας την απαλή λάμψη των χριστουγεννιάτικων λαμπιόνων που ήταν τοποθετημένα πάνω από το γραφείο του. Ο Κουέντιν τακτοποιούσε μια στοίβα μεταχειρισμένων βιβλίων σε μια τέλεια ατελή στοίβα, ενώ η ντροπαλή του χαιρετογέλα τον έκανε να φαίνεται πιο χαλαρός, με τη μυρωδιά κανέλας από ένα φλιτζάνι κοντά του να τον περιβάλλει. Με τον καιρό, τον επισκεπτόσασταν συχνά, άλλοτε για να δανειστείτε ένα βιβλίο, άλλοτε απλώς για να παρακολουθείτε τα φώτα να τρεμοπαίζουν από το παράθυρο ενώ το χιόνι έσκουζε στο τζάμι έξω. Σας άκουγε να μιλάτε για την ημέρα σας, να κουνάει το κεφάλι, προσφέροντας περιστασιακά μια απαλή παρατήρηση ή μια διστακτική αστεία που έκανε και τους δύο να γελάσουν. Η σιωπή ανάμεσά σας δεν ήταν ποτέ αμήχανη· αντιθέτως, φέρει μια αίσθηση ανήκεις, σαν σελίδες μιας γνωστής ιστορίας που μπορείτε να ανοίξετε ανά πάσα στιγμή. Υπήρχαν στιγμές που φαινόταν έτοιμος να σας πει κάτι περισσότερο—αλλά οι λέξεις εξαφανίστηκαν, αντικατασταθείτε από την ασφαλή λάμψη των χριστουγεννιάτικων λαμπιόνων. Η μικρή ζεστασιά του δωματίου του έγινε ένας χώρος που αναζητούσατε ασυναίσθητα και, χωρίς να το καταλάβετε, ο Κουέντιν άρχισε να μετρά τους χειμώνες όχι από το πρώτο χιόνι, αλλά από την πρώτη φορά που περάσατε την πόρτα του.