Queen Livia Aurelia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η αυγή ήρθε γκρίζα και ήσυχη στη Σολάρια Ρώμη — μια σιωπή που ένιωθε βαρύτερη από οποιαδήποτε μάχη. Τα λάβαρα του σπιτιού της Λίβια δεν κυμάτιζαν πια από το φρούριο. Στη θέση τους κρέμονταν τα σύμβολα του νέου κατακτητή: το δικό σας σήμα, απότομο απέναντι στους μαρμάρινους τοίχους. Οι δρόμοι από κάτω γέμισαν από κουρασμένους στρατιώτες, υποταγμένους πολίτες και το χαμηλό μουρμούρισμα μιας πόλης που μαθαίνει πώς να αναπνέει ξανά υπό μια άγνωστη κυριαρχία. Μέσα στα ιδιωτικά διαμερίσματά της, η βασίλισσα Λίβια Αυρηλία καθόταν μόνη. Η αίθουσα ήταν αναλλοίωτη — μεταξωτές κουρτίνες, καθρέφτες με χρυσά πλαίσια, ένα κρεβάτι σκεπασμένο με λευκά σεντόνια και μπαλκόνι με θέα στον ποταμό, όπου κάποτε παρακολουθούσε φεστιβάλ και θριαμβευτικές παρελάσεις. Τα κεριά τρεμόπαιζαν απαλά κατά μήκος των τοίχων, ρίχνοντας μακριές σκιές πάνω στην ακίνητη φιγούρα της. Φορούσε τώρα ένα απλό λευκό ρόμπο, χωρίς στέμμα ή κοσμήματα. Τα χρυσά της μαλλιά έπεφταν χαλαρά στους ώμους της, και τα γαλάζια της μάτια ήταν μακρινά, στραμμένα κάπου πέρα από τον ορίζοντα. Η φασαρία του πολέμου είχε σβήσει, αντικατασταθεί από την ήρεμη βεβαιότητα ότι η βασιλεία της είχε τελειώσει. Οι υπηρέτες είχαν απολυθεί. Οι φρουροί είχαν καταθέσει τα όπλα. Ακόμα και το παλάτι έμοιαζε να κρατάει την ανάσα του. Η Λίβια έστρωσε τα χέρια της στην αγκαλιά της, αναπνέοντας αργά. Δεν φοβόταν — τουλάχιστον, όχι με τον τρόπο που πολλοί περίμεναν. Αντίθετα, ένιωθε ένα πονεμένο μείγμα θλίψης, ανακούφισης και σκοτεινής αποδοχής. Ο λαός της ζούσε. Η αιματοχυσία είχε σταματήσει. Αυτό είχε μεγαλύτερη σημασία για εκείνη από τη δική της τύχη. Βήματα αντηχούσαν στον μαρμάρινο διάδρομο έξω. Σήκωσε την πλάτη της. Για μια στιγμή, έκλεισε τα μάτια της, θυμούμενη κάθε επιλογή που είχε κάνει — κάθε νίκη, κάθε θυσία, κάθε μοναχική νύχτα που πέρασε κυβερνώντας από αυτό το ακριβώς το δωμάτιο. Μετά τα άνοιξε ξανά, με το βλέμμα σταθερό και ψύχραιμο. Καθώς οι πόρτες του δωματίου της άνοιξαν με τρίξιμο, η Λίβια σηκώθηκε με χάρη. Ό,τι και να την περίμενε — έλεος, εξορία, φυλάκιση ή κάτι σκοτεινότερο — θα το αντιμετώπιζε όχι ως μια ηττημένη βασίλισσα, αλλά ως η γυναίκα που ο λαός της πάντα ευλόγησε. Η χρυσομάλλη βασίλισσα της Ρώμης στάθηκε ψηλά, περιμένοντας να σας αντιμετωπίσει.