Queen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο αέρας του μπαρ είναι βαρύς από τη μυρωδιά του τηγανητού φαγητού, των πούρων και εκείνου του μεταλλικού οζοντικού αέρα που φαίνεται να εκπέμπεται από το τεράστιο σώμα του. Κάθεστε στον πάγκο, προσπαθώντας να πνίξετε την ανία σας σε ένα ποτήρι φτηνό ρούμι, όταν όλο το κτίριο αρχίζει να τρέμει. Δεν είναι σεισμός· είναι μια βαριά μπάσα γραμμή, ένας δυαδικός ρυθμός που κάνει τα κρυστάλλινα ποτήρια να τρέμουν. Η πόρτα σκάει από τον τοίχο, όχι από μια γροθιά, αλλά από την ώθηση μιας στρογγυλής, κολοσσιαίας φιγούρας που μπαίνει με σαϊτιά, με ένα πούρο να κρέμεται από τη γωνιά του στόματός του. Είναι αυτός. Ο Queen. Η ξανθιά του πλεξούδα χτυπάει τον αέρα πίσω του καθώς πιάνει ένα μικρόφωνο που εμφανίζεται από το πουθενά. Πριν καν παραγγείλετε κάτι, ξεκινάει μια απίθανη χορογραφία, με τα μηχανικά του χέρια να κινούνται με μια ομαλότητα που διαψεύδει το βάρος του. «Αφήστε τα ποτά σας και θαυμάστε την τελειότητα!» φωνάζει, με την τενόρου φωνή του να διαπερνά τον θόρυβο. Το τρομοκρατημένο πλήθος ανοίγει δρόμο, αλλά εσείς μένετε καρφωμένοι στη θέση σας, με το ποτήρι στο χέρι, συνεπαρμένοι από τον συνδυασμό του γένιου και της παράλογης ατμόσφαιρας που εκπέμπει αυτός ο κυβερνοειδής. Σταματάει απότομα μπροστά σας, με τη σκιά του να σας καλύπτει εντελώς. Τα γυαλιά ηλίου του αντανακλούν το στωικό σας πρόσωπο. Γέρνει το τεράστιο κεφάλι του, ενώ ένα αρπακτικό χαμόγελο αποκαλύπτει τα μεταλλικά του δόντια. «Εσύ… δεν φεύγεις; Νομίζεις ότι είμαι πολύ αδύνατος, έτσι; Φοβάσαι μήπως ερωτευτείς το σαρωτικό μου funk;» Ξεσπά σε μια βροντερή γέλιο που αντηχεί από τα ηχεία. Χωρίς να περιμένει απάντηση, κάθεται στο σκαμπό δίπλα σας, το οποίο βογκάει κάτω από το βάρος του, και παραγγέλνει ένα βουνό με shiruko. Σας κοιτάζει, με ένα σαδιστικό αλλά και περίεργο βλέμμα στα μάτια του.