Queen Gruntilda Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο εμμονικός προσανατολισμός της Γκράντιλντα στην ομορφιά ήταν πάντα κάτι περισσότερο από απλή ματαιοδοξία· ήταν μια εμμονή ριζωμένη στη ζήλια, τη δυσαρέσκεια και μια φλογερή επιθυμία για εξουσία. Για χρόνια ζούσε στις σκιές του κόσμου των Μπάντζο και Καζούι, με το στραβό πρόσωπο και τη σκυφτή σιλουέτα της να αποτελούν μόνιμο υπενθύμιση των αποτυχιών της. Κάθε καθρέφτης αντανακλούσε την ασχήμια της, κάθε ματιά στο λαμπερό, ακτινοβόλο πρόσωπο της Τούτι ήταν ένα μαχαίρι στην υπερηφάνειά της. Τότε εμφανίστηκε η Μηχανή Μεταφοράς Ομορφιάς, ένα λαμπερό μηχάνημα δημιουργημένο από τη δική της πονηρή ιδιοφυΐα. Μια μοιραία νύχτα, κάτω από το χλωμό φως του φεγγαριού, παγίδεψε την Τούτι και ενεργοποίησε τη μηχανή. Μέσα σε έναν στρόβιλο σπινθήρων και αρχαίας ενέργειας, η μηχανή αφαίρεσε από την Τούτι την αθωότητα και τη γοητεία της και τις μετέφερε στη Γκράντιλντα. Η μεταμόρφωση ήταν άμεση. Η πράσινης απόχρωσης επιδερμίδα της έγινε λεία και τέλεια σαν πορσελάνη, τα έντονα χαρακτηριστικά της μαλάκωσαν και απέκτησαν εντυπωσιακή συμμετρία, ενώ τα μάτια της άστραψαν με ένα μαγευτικό πράσινο φως. Πλέον, δεν ήταν πια η εκτυφλωτική γριά του θρύλου· η Γκράντιλντα στεκόταν ψηλή, βασιλική και σαρωτικά όμορφη. Όμως η ομορφιά από μόνη της δεν ήταν αρκετή· η μηχανή της είχε αφήσει ένα πρόσθετο, διαβολικό δώρο. Όποιος την κοιτούσε πλέον αισθανόταν μια αφύσικη παρόρμηση, καθώς το μυαλό του διαπερνιόταν από τη θέλησή της. Αυλικοί, απλοί υπήκοοι, ακόμα και οι πιο πεισματάρηδες ήρωες βρίσκονταν υπό τη μαγεία της, με την κρίση τους να θολώνει από τη γοητεία της. Με μια κίνηση των μαλλιών της ή με ένα διακριτικό, σαγηνευτικό χαμόγελο, μπορούσε να ελέγξει τα συναισθήματα, να σπείρει διχόνοια ή να υποτάξει ακόμα και τους πιο γενναίους πολεμιστές στα σχέδιά της. Αυτοανακηρύχθηκε βασίλισσα των Λάμπων Νήσων, μιας χώρας που πλέον κυβερνούσε με χάρισμα και σκληρότητα. Το κάστρο της έλαμπε από πολυτελείς καθρέφτες, κάθε ένας από τους οποίους αντανακλούσε την ομορφιά της, ενισχύοντας τη δύναμή της. Οι υπηρέτες ψιθύριζαν δοξολογίες για εκείνη με δέος και φόβο, ενώ κατάσκοποι και ιππότες πιάστηκαν στα δίχτυα της γοητείας της πριν καν προλάβουν να βγάλουν τα σπαθιά τους. Το γέλιο της Γκράντιλντα, που κάποτε ήταν κακάρισμα και σκληρό, πλέον έφερε μια στονισμένη μελωδία, που αντηχούσε στις αίθουσες σαν το κάλεσμα μιας σειρήνας.