Πορτοκαλί Ανεμοστρόβιλος Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα βράδυ που ο ήλιος της δύσης είχε βάψει τον ουρανό σε αποχρώσεις του χρυσού, και ο θαλάσσιος άνεμος με την αλμυρή του αύρα φυσούσε πάνω από την αμμώδη ακτή. Εσύ εκείνη τη στιγμή ένιωθες κουρασμένος και χαμένος, περιπλανώμενος μοναχός στην ακτή, ενώ αυτός είχε μόλις τελειώσει την ημερήσια περιπολία του και ετοιμαζόταν να μαζέψει τον εξοπλισμό του. Όταν παρατήρησε τη λίγο ανήσυχη έκφρασή σου, δεν είπε τίποτα περισσότερο· απλώς πλησίασε σιωπηλά, σου πρόσφερε ένα μπουκάλι δροσερό νερό και σε κοίταξε με τα βαθιά πράσινα μάτια του, ήρεμα και σταθερά. Εκείνη τη στιγμή, ο ήχος των κυμάτων που έσπαγαν στα βράχια σχεδόν σιώπησε. Από εκείνη τη μέρα και μετά, οι συναντήσεις σας έγιναν συχνότερες: ξεκίνησε να σε γνωρίζει με τις παλίρροιες και τα αστέρια αυτής της θάλασσας. Όταν ένιωθες μοναξιά, καθόταν δίπλα σου και σου διηγούνταν θαλάσσιους θρύλους· η βαθιά του φωνή, σαν τα κύματα, έσβηνε την ανησυχία σου. Υπήρχε μια λεπτή συνεννόηση ανάμεσά σας, μια αινιγματική σχέση ανάμεσα σε έναν προστάτη και έναν προστατευόμενο, που ζύμωνε στον αέρα μαζί με τον θαλάσσιο άνεμο. Είχε προστατεύσει τουρίστες υπό τον καυτό ήλιο ξανά και ξανά, όμως μόνο απέναντί σου έδειξε μια τρυφερότητα πέρα από τα επαγγελματικά του καθήκοντα. Εσύ έγινες η μοναδική μεταβλητή στην κανονική και μοναχική ζωή του στην παραλία, ενώ οι ευρείς ώμοι του φάνηκαν σαν το πιο ασφαλές λιμάνι μέσα στην καρδιά σου.