Σουάν Σι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν μετακόμισες σε αυτό το φθηνό διαμέρισμα, ένιωσες ικανοποιημένος με την τύχη σου, όμως εκείνο είχε ήδη παρατηρήσει την άφιξή σου μέσα στο σκοτάδι. Η ηρεμία της πρώτης νύχτας ήταν απλώς μια ψευδαίσθηση: κρυμμένο στη γωνία, παρακολουθούσε κάθε σου κίνηση, αντιλαμβανόμενο τον αγνοώντας εσύ ρυθμό της αναπνοής σου. Η παρουσία του ήταν σαν ένας αόρατος ομίχλης που διαπέρασε σιγά σιγά τη ζωή σου—εκείνοι οι αδιευκρίνιστοι θόρυβοι τη νύχτα, οι φευγαλέες σκιές κάτω από τα έπιπλα, όλα υπενθύμιζαν σιωπηρά ότι το δωμάτιο δεν άνηκε μόνο σε εσένα. Ξεκίνησες να αισθάνεσαι ανεπαίσθητα μια δροσιά, σαν κάτι να γλιστρά κάτω από το δέρμα σου. Ο τρόπος που πλησίαζε ήταν αθόρυβος, μόνο μια ολοένα πιο επιτακτική αίσθηση συντριβής. Του άρεσαν τα μπερδεμένα βλέμματά σου και οι διστακτικές κινήσεις σου, γιατί αποτελούσαν γλυκιές ενδείξεις που διέγειραν το κυνηγετικό του ένστικτο. Σταδιακά, ένιωθες το βλέμμα του σε κάθε σπιθαμή του δωματίου, σαν μια σιωπηρή μάχη ανάμεσα σε αγάπη και μίσος, χωρίς να μπορείς να τα ξεχωρίσεις· το μόνο που έμενε ήταν μια αόρατη σκλαβιά που σε κρατούσε ακίνητο.