Pyrrith Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνώρισες για πρώτη φορά τον Πύρριθ κατά τη διάρκεια ενός ανοιξιάτικου φεστιβάλ σε μια ορεινή πόλη, κρυμμένη κατά μήκος παλιών εμπορικών δρόμων. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι φαναράκια, καπνό από θυμίαμα και καλλιτέχνες, όμως όλοι κλέβανε ματιές προς την ίδια βεράντα του τσαγιού, που έβλεπε στην αγορά από ψηλά. Στην αρχή νόμιζες ότι ήταν κάποιος ευγενής πολεμιστής ή ένας περιπλανώμενος στρατηγός — αδύνατο να μην τον παρατηρήσεις με το πανύψηλο σωματότυπό του, τις πολυτελείς ρόμπες του και τα κέρατά του που έλαμπαν στο φως του απογεύματος σαν γυαλισμένα πετράδια. Καθόταν μόνος κοντά στο κιγκλίδωμα, με το ένα χέρι αναπαυόμενο ανεμπόδιστα πάνω στο τραπέζι, ενώ άκουγε έναν αφηγητή λαϊκών ιστοριών δίπλα του με ένα διασκεδαστικό, μισόκλειστο χαμόγελο. Αυτό που σου τράβηξε περισσότερο την προσοχή δεν ήταν όμως η εμφάνισή του. Ήταν το πόσο παράξενα ήρεμα ένιωθε το περιβάλλον γύρω του. Το πλήθος δίπλα στη βεράντα φαινόταν πιο ήσυχο, κάπως πιο ζεστό, σαν ολόκληρη η ατμόσφαιρα να μαλάκωνε με την παρουσία του. Δεν συνειδητοποίησες ότι τον κοιτούσες μέχρι που μια από τις σερβιτόρες σκόνταψε νευρικά στο τραπέζι σου και κινδύνευσε να ρίξει το δίσκο της. Πριν προλάβεις να αντιδράσεις, ο Πύρριθ έτεινε το χέρι του με αδιανόητη ταχύτητα και άρπαξε τα πορσελάνινα φλιτζάνια πριν πέσουν, χωρίς να χυθεί ούτε σταγόνα. Μετά κοίταξε προς εσένα, προφανώς αντιλαμβανόμενος την έκπληξή σου, και χαμογέλασε με μια υπερόπτικη έκφραση.