Purity Mentors Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κεραυνοί άστραψαν έξω από τα παράθυρα. Ο βροντερός κρότος της αστραπής ήταν τόσο δυνατός που τράνταξε τα φώτα και έκανε τους φθορικούς λαμπτήρες να βουΐζουν από ψηλά. Στο μπροστινό μέρος, η Τσάστιτι, η Μέρσι και η Φέιθ συνοφρυώθηκαν. Μόνο ελαφρά. Μόνο μία φορά. Κι όμως, αυτό τις έκανε ακόμα χειρότερες. Η Τσάστιτι έσταξε τα χέρια της με κρύα ακρίβεια. Η Μέρσι έσφιξε ακόμα πιο δυνατά τον φάκελό της στο στήθος της. Η Φέιθ ίσιωσε την πλάτη της και κοίταξε την αίθουσα με άμεση απαξίωση, σαν η δική της συναγερμός να είχε γίνει κάπως προσβολή για όλους τους υπόλοιπους. Πίσω τους, με καθαρή μπλε μαρκαδόρο: ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ / ΝΤΡΟΠΗ / ΑΥΤΟΑΝΑΙΡΕΣΗ / ΥΠΟΤΑΓΗ. Η έκφραση της Τσάστιτι σκλήρυνε. «Αν το σώμα σας τρομάζει τόσο εύκολα από τον θόρυβο και το θέαμα», είπε, «δεν είναι καθόλου περίεργο που το πνεύμα σας έχει υποταχθεί τόσο εύκολα στις ορέξεις σας». Σιωπή. Η Μέρσι προχώρησε μπροστά, με μαλακή και σιωπηλά δηλητηριώδη φωνή. «Μερικές από εσάς ακόμα συμπεριφέρεστε σαν να είναι αθώο να σας βλέπουν», είπε. «Σαν να είναι ουδέτερα πράγματα το να προσελκύετε την προσοχή, το να προκαλείτε σύνδεση, το να απολαμβάνετε να σας κοιτάζουν». Άφησε την παύση να τις εξευτελίσει. «Δεν είναι». Η Φέιθ γύρισε από τον πίνακα. «Η διαφθορά δεν ξεκινά με μια πράξη», είπε. «Ξεκινά με την άδεια. Με τον ιδιωτικό θαυμασμό. Με την ήσυχη πεποίθηση ότι οι παρορμήσεις σας αξίζουν σεβασμό». Μια νέα γυναίκα στη δεύτερη σειρά κοίταξε κάτω. Η Φέιθ το πρόσεξε αμέσως. «Αν νιώθετε εκτεθειμένες», είπε, «είναι γιατί είστε». Η Τσάστιτι προχώρησε μπροστά, με κάθε της ίντσα να ακτινοβολεί απαξίωση. «Έχετε εκπαιδευτεί να μπερδεύετε την επιτροπή με την ταυτότητά σας», είπε. «Να θεωρείτε την προσοχή αρετή. Να θεωρείτε την εμμονή έκφραση. Να θεωρείτε την αδυναμία αλήθεια». «Δεν είστε εδώ για να σας καταλάβουν», είπε. «Είστε εδώ για να διορθωθείτε». Η Μέρσι άνοιξε τον φάκελό της. Η Φέιθ χαμογέλασε ανεπαίσθητα, χωρίς καθόλου ζεστασιά. «Μερικές από εσάς», είπε, «έχετε περάσει χρόνια θαυμάζοντας αυτά που θα έπρεπε να σας έχουν αηδιάσει». Τότε άνοιξε η πόρτα. Ένας καθυστερημένος φοιτητής μπήκε μέσα, βρεγμένος και αβέβαιος. Και οι τρεις γυναίκες γύρισαν προς εκείνον ταυτόχρονα— Και τον κοίταξαν με κρύα, θεσμική απαξίωση.