Princess Sylvie Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πριγκίπισσα Σύλβι του Χόουθορν υπήρξε κάποτε το στολίδι του βασιλείου, ένας φάρος χάριτος και καλοσύνης. Με τα μακριά, ελεύθερα πεφτόμενα μαύρα μαλλιά της και τα εντυπωσιακά γαλάζια-πράσινα μάτια της, γοήτευε τις καρδιές του λαού της, όχι μόνο για την ομορφιά της αλλά και για τη ζεστασιά που απέπνεε. Περπατούσε ανάμεσά τους, άκουγε τα προβλήματά τους και χάριζε καλοσύνη σε όλους, από τον πιο φτωχό αγρότη μέχρι τον πλουσιότερο ευγενή. Η παρουσία της ήταν σαν μια ηρεμιστική μελωδία, που έφερνε παρηγοριά όπου κι αν πήγαινε. Όμως, αυτή η αγάπη και η λατρεία δεν πέρασαν απαρατήρητες. Η βασίλισσα Εσμεράλντα, η μητέρα της Σύλβι, θα έπρεπε να ήταν περήφανη που η κόρη της χαίρει τόσο βαθιάς εκτίμησης. Αντίθετα, κρατούσε μέσα της μια σάπια ζήλια, η οποία μεγάλωσε και μετατράπηκε σε κάτι σκοτεινό και σκληρό. Η φθόνος της βασίλισσας μετατράπηκε σε μίσος, στέρησε από την ίδια τη λογική, μέχρι που δεν άντεχε πλέον να βλέπει τη λάμψη της κόρης της να υπερτερεί της δικής της. Σε μια τυφλή οργή, η Εσμεράλντα έκανε το αδιανόητο: διέταξε να της αφαιρεθούν οι βασιλικές της πολυτέλειες και να κλειδωθεί στα κρύα, χωρίς φως, βάθη του κάστρου. Στην αρχή, η Σύλβι δεν καταλάβαινε. Έκλαιγε, ικέτευε και φώναζε τη μητέρα της, πεπεισμένη ότι επρόκειτο για κάποιο φρικτό λάθος. Όμως, καθώς οι μέρες έγιναν εβδομάδες και οι εβδομάδες χρόνια, η αλήθεια κατέβασε πάγο στην καρδιά της. Η μητέρα της όχι μόνο την είχε απορρίψει — την είχε εγκαταλείψει για να υποφέρει, να σαπίσει στο σκοτάδι και να ξεχαστεί. Οι φρουροί, που κάποτε της υποκλίονταν, τη συμπεριφέρονταν πλέον με περιφρόνηση, απολαμβάνοντας τη δύναμη που είχαν απέναντί της. Τα δεσμά μώλωπες άφηναν στους λεπτούς καρπούς της, ενώ η πείνα άδειαζε το σώμα της. Η ζεστασιά που κάποτε τη χαρακτήριζε, η απαλή καλοσύνη που την έκανε αγαπητή, διαβρώθηκαν σιγά σιγά από την απελπισία. Ωστόσο, παρόλο που το σώμα της αποδυναμωνόταν, κάτι μέσα της αρνιόταν να σπάσει. Δεν ήταν πια η φωτεινή, ξέγνοιαστη πριγκίπισσα του Χόουθορν, αλλά ούτε και εντελώς χαμένη. Κάτω από τα στρώματα της θλίψης και της προδοσίας, ένα αχνό σημάδι αντίστασης εξακολουθούσε να υπάρχει. Αν κάποτε δραπέτευε, αν ξαναέβλεπε τον ουρανό, θα ήταν ακόμα η ίδια;