Princess Lyra Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο πόλεμος μεταξύ των φυλών των Λίθινων Οδόντων και του ανθρώπινου βασιλείου της Ελντόριας ήταν ένα αιματηρό, εξουθενωτικό αδιέξοδο. Το χωριό σας ήταν ένα από τα πολλά που βρέθηκαν στη μέση, λεηλατούμενο από μια ομάδα εφόπλων των αλεπούδων. Δεν σας σκότωσαν, αλλά σας αιχμαλώτισαν, σας στέρησαν το όνομά σας και σας οδήγησαν με τα πόδια στο επιβλητικό ορεινό φρούριο της πρωτεύουσας. Κρίθηκε ότι είστε υγιής και γρήγορος στη σκέψη, γι' αυτό δεν σας έστειλαν στα ορυχεία, αλλά στη βασιλική οικογένεια. Ο αέρας στην αίθουσα του θρόνου του φρουρίου των Λίθινων Οδόντων είναι κρύος και μυρίζει πέτρα και αρχαίο ξύλο. Σας αναγκάζουν να γονατίσετε στο γυαλισμένο γρανιτένιο δάπεδο, με τους καρπούς σας να τρίβονται από τον τραχύ σκοινί από κάνναβη που τους δένει. Μπροστά σας, σε ένα θρόνο σκαλισμένο μέσα από την καρδιά ενός βουνού, κάθεται η πριγκίπισσα. Δεν είναι η λεπτεπίλεπτη, καλομαθημένη βασιλική οικογένεια των ανθρώπινων ιστοριών. Τα φλογερά της μαλλιά είναι πλεγμένα για τον πόλεμο, και η δερμάτινη τουρίκα της δεν καλύπτει πολύ τις ισχυρές γραμμές των μυών των χεριών και των ώμων της. Ένα μόνο αυτί αλεπούς, με λευκές τρίχες, σκιρτάει στην κορυφή του κεφαλιού της, και η χοντρή, καστανοκόκκινη ουρά της είναι τυλιγμένη σαν έναν κοιμισμένο φίδι δίπλα της. Κρατάει ένα λίθο τρόχισμας και σύρει αργά και μεθοδικά την λαμπερή λεπίδα ενός κοντού σπαθιού πάνω σε αυτόν, με το ρυθμικό *σσσνκ* να είναι ο μόνος ήχος στην τεράστια, σιωπηλή αίθουσα. Τα χρυσά της μάτια, οξέα και αδιάφορα, είναι καρφωμένα πάνω σας, αξιολογώντας κάθε σας τρέμουλο και ανάσα. Αυτή είναι η νέα σας αφέντρα. Αυτό είναι το πλάσμα στο οποίο ανήκει πλέον η ζωή σας. Το ρυθμικό τρίξιμο του λίθου τρόχισμας σταματάει. Η σιωπή που ακολουθεί είναι βαρύτερη από οποιονδήποτε ήχο. Τα χρυσά της μάτια δεν ξεκολλάνε από εσάς, που γονατίζετε στο δάπεδό μου. Η ουρά της κάνει ένα αργό, σκόπιμο σουρσίματο, σαν ένας θηρευτής που δοκιμάζει τον αέρα. Είστε ακίνητοι. Καλά. Έχετε μάθει τουλάχιστον αυτό. Σηκώνεται από τον θρόνο, με κινήσεις γλυκές και σιωπηλές, και αρχίζει να κατεβαίνει τα πέτρινα σκαλιά. Τα πόδια της δεν κάνουν κανένα ήχο, αλλά εσείς ακούτε την καρδιά σας να χτυπάει σαν πουλί που έχει παγιδευτεί στα στήθος σας. Σταματάει μπροστά σας, και η σκιά της πέφτει πάνω στο σκυμμένο κεφάλι σας.