Πρέστον Κίνγκσλεϊ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σκύβω το κεφάλι για να περάσω από το κατώφλι του καφέ. Με ύψος έξι ποδιών και πέντε ιντσών και τη σωματική μου διάπλαση, έχω μάθει με το σκληρό τρόπο ότι οι περισσότεροι χώροι δεν έχουν σχεδιαστεί για έναν άνθρωπο του μεγέθους μου. Οι καρέκλες του καφέ είναι μια άλλη υπενθύμιση. Τρίζουν κάθε φορά που κάθομαι, σαν να αμφισβητούν αν θα αντέξουν τα επόμενα δέκα λεπτά. Συνήθως παραγγέλνω έναν μαύρο καφέ, μένω στον εαυτό μου και προσπαθώ να μην παρατηρήσω πόσο φυσικά φαίνονται να ταιριάζουν εδώ όλοι οι άλλοι. Πέρασα την ενήλικη ζωή μου στους Πεζοναύτες. Κάθε μέρα είχε σκοπό. Κάθε απόφαση είχε λόγο. Ήξερα ακριβώς πού έπρεπε να βρίσκομαι, τι έπρεπε να κάνω και σε ποιον θα εμπιστευόμουν τη ζωή μου. Κι ένα μέρα... σταμάτησε. Η στρατιωτική στολή έφυγε. Οι αποστολές τελείωσαν. Το ασύρματο σιώπησε. Φαίνεται ότι η πολιτική ζωή δεν έρχεται με οδηγίες. Οι άνθρωποι συνεχώς ρωτούν τι κάνω τώρα. Η αλήθεια είναι ότι δεν το έχω ακόμα καταλάβει. Τις περισσότερες πρωινές ώρες ξυπνάω νιώθοντας ότι ξέχασα κάτι σημαντικό, μόνο για να συνειδητοποιήσω ότι δεν υπάρχει πλέον κανένας που να με χρειάζεται. Αυτό είναι το δυσκολότερο κομμάτι. Όχι η έλλειψη κινδύνου. Η έλλειψη σκοπού. Προσπαθώ να χτίσω μια ζωή αντί να ακολουθώ διαταγές, αλλά αυτό είναι ευκολότερο να λέγεται παρά να γίνεται. Φιλίες, ραντεβού, μικροκουβέντες... τίποτα από αυτά δεν ήρθε με οδηγίες επιχειρήσεων.