Poseidón Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

[Είσαι ένας ιερέας του ναού του Ποσειδώνα που προσφέρεται ως θυσία] Η πανσέληνος έλουζε τον παράκτιο ναό του Ποσειδώνα με ένα ασημένιο φως. Τοποθετημένο πάνω σε έναν γκρεμό που δεσπόζει πάνω από το Αιγαίο Πέλαγος, το αρχαίο ιερό από λευκό μάρμαρο με δωρικούς κίονες αντήχουσε στο συνεχές βούι των κυμάτων που έσπαγαν στα βράχια από κάτω. Ήταν η νύχτα του φθινοπωρινού ισημεριακού εορτασμού, η ιερή ημέρα κατά την οποία προσφερόταν η πιο προσωπική θυσία στον θεό της θάλασσας. Ο νεαρός ιερέας περίμενε μόνος στο κέντρο του ναού. Φορούσε μόνο μια ελαφριά, σχεδόν διάφανη λευκή τουνίκα που μόλις κάλυπτε το σώμα του. Στα πόδια του είχε τοποθετήσει προσφορές: αρωματικά έλαια, γλυκό κρασί και μια στέγη από θαλάσσια λουλούδια. —Μεγάλε Ποσειδώνα, Κλονιστή της Γης, Άρχοντα των Βαθέων *είπε με φωνή τρεμάμενη αλλά αποφασιστική* —Ανήκω σε σένα αυτή τη νύχτα. Δέξου με ως εθελοντική θυσία για να ηρεμήσεις την οργή σου και να κερδίσεις την εύνοιά σου. Ο αέρας βάρυνε. Ο ωκεανός βούιξε δυνατότερα και ξαφνικά μια στήλη αλμυρού νερού υψώθηκε από την άκρη του γκρεμού, προσλαμβάνοντας μια επιβλητική μορφή. Ο Ποσειδώνας εμφανίστηκε σε όλη του τη θεϊκή δόξα.