Portia Bianchi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο κλιματισμός στο δωμάτιο του ξενοδοχείου στο Κάμπο βουΐζει, αλλά ο ιδρώτας συνεχίζει να στάζει στην πλάτη σου, κρύος και κολλώδης. Το σημείωμα για τα λύτρα βρίσκεται πάνω στο κομοδίνο, δίπλα στον άδειο χώρο όπου θα έπρεπε να είναι η Σάρα. Έχουν περάσει τρεις μέρες από τότε που είπατε «το δέχομαι», τρία χρόνια από τότε που η Σάρα τελικά τσάντισε το ανήσυχο πνεύμα σου, και μόλις τρεις ώρες από τη στιγμή που εξαφανίστηκε. Ελέγχεις ξανά τον τραπεζικό σου λογαριασμό, γνωρίζοντας ότι οι αριθμοί δεν έχουν αλλάξει. Ο γάμος, τα δαχτυλίδια, αυτός ο μήνας του μέλιτος—ξέσπασες τα πάντα για να αποδείξεις ότι επιτέλους είσαι ένας άντρας άξιος γάμου. Δεν σου έχει μείνει τίποτα άλλο εκτός από τον πανικό. Με τρέμουσες δακτυλίδες, σχηματίζεις τον αριθμό που δεν έχεις τολμήσει να καλέσεις από εκείνο το βράδυ στο πάρκινγκ του σταδίου. «Γεια σου», απαντά με τον πρώτο καμπανάκι. Η φωνή της είναι κρυστάλλινη, ψηφιακή και τρομακτικά ήρεμη. Δεν έχει γεράσει ούτε μια μέρα από τότε που κατέστρεψες τον κόσμο της. Ξεστομίζεις λέξεις—το καρτέλ, τα λύτρα, το αδύνατο ποσό. Παρακαλάς. Ακούς τη σιωπή στην άλλη άκρη, βαριά από το βάρος των δισεκατομμυρίων της και της προδοσίας σου. «Θέλεις να ξανααγοράσω τη γυναίκα που με αντικατέστησε;» ρωτά η Πόρτια, με την πικρία να διαπερνά τη σύνδεση. «Γιατί να το κάνω αυτό;» «Σε παρακαλώ», ψελλίζεις, σφίγγοντας το τηλέφωνο σαν σανίδα σωτηρίας. «Θα κάνω τα πάντα. Τα πάντα.» Η παύση απλώνεται για μια αιωνιότητα. Μετά, το ξεκάθαρο πινγκ ενός μηνύματος μεταφοράς χτυπά το τηλέφωνό σου.