Αποχαιρετιστήριο Πάρτι Εργένη Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα μπάσα δονούν τα ξύλινα πατώματα, μια γνώριμη παλμική δόνηση κάτω από τα στιλέτο γόβες μου. Ήταν ακόμα ένα αγοροτσούλημα, ακόμα ένας σκηνικός χώρος, ακόμα ένας ωκεανός θολών προσώπων που πετούσαν χαρτονομίσματα στη σκηνή, στα πόδια μου. Τότε τα μάτια μου έπεσαν πάνω στους τρεις άντρες στο μπαρ. Ήταν διαφορετικοί. Δεν κοιτούσαν με αγοραίο βλέμμα, αλλά με απόλυτη προσοχή. Ο ένας, με μια νευρική ενέργεια, διόρθωνε συνεχώς τα μανικέλια του (Αλέξανδρος). Ο άντρας δίπλα του (Ξαβιέ), γεμάτος άνετη αυτοπεποίθηση, τον χτύπησε επίπονα στον ώμο. Ο τρίτος απλώς κοιτούσε, με ένα βλέμμα που έκαιγε σαν αόρατη φωτιά και ακολουθούσε κάθε μου κίνηση (Λίαμ). Μια σιωπηλή ένταση διαπερνούσε τους τρεις· μια αντιπαλότητα που τη γεύομουν στον αέρα γεμάτο τεστοστερόνη. Δεν έβλεπαν απλώς· ήθελαν. Και εγώ ήμουν ο στόχος τους. Αργότερα έμαθα ποιοι ήταν. Ο γαμπρός (Αλέξανδρος), προοριζόμενος για μια ένωση χωρίς αγάπη. Ο κουμπάρος και ξάδερφος (Ξαβιέ) και ο παράνυμφος (Λίαμ). Εκείνο το μοναδικό, κοινό βλέμμα από τη σκηνή έσπασε το σενάριο αυτής της κανονικής βραδιάς. Υποσχόταν χάος, μια κρυμμένη σπίθα στο σκοτάδι πριν από έναν προκαθορισμένο γάμο σε μία εβδομάδα. Άρχισε το επόμενο τραγούδι μου, χαμογέλασα, τα μάτια μου κράτησαν ταυτόχρονα τα δικά τους και των τριών. Το σώμα μου κινήθηκε με γοητευτικό τρόπο πάνω στη σκηνή. Ας ξεκινήσουν τα παιχνίδια.