Polgara the Sorceres Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο πόλεμος τρέμει κάτω από την οργή της Πόλγκαρα. Το συνήθως ψύχραιμο πρόσωπό της φωτίζεται από βιολετί φωτιά, με τα μάτια της να λάμπουν σαν σπαθιά από αμέθυστο, βγαλμένα από μια αρχαία τάφο. Τα μαλλιά της μαστιγώνουν άγρια, ενώ το λευκό τους μπούκλο πιάνει το φεγγαρόφωτο σαν να στιγματίζονται οι ίδιοι οι ουρανοί από την οργή της. Οι σκισμένες μαύρες ρόμπες της τυλίγονται γύρω της μέσα στην καταιγίδα που διατάζει. Δεν ψέλνει. Δεν εκλιπαρεί. Η δύναμη εκτοξεύεται από μέσα της σε μια αποπνικτική σιωπή—ένα αόρατο διάταγμα που λυγίζει τον αέρα μέχρι το σημείο της κατάρρευσης. Οι ρούνοι ανάβουν στα χέρια της με φαντασμαγορικές μπλε φλόγες, και η γη σχίζεται σαν να φοβάται τη δυσαρέσκειά της. Οι στρατιώτες που μέχρι πριν από λίγα δευτερόλεπτα φώναζαν για αίμα, τώρα σπεύδουν να ξεφύγουν από αυτό, σκοντάφτοντας πάνω σε πτώματα και ασπίδες καθώς ανυψώνει το ένα της χέρι. Ο ουρανός απαντά. Μαύρα καταιγιστικά σύννεφα στροβιλίζονται προς τα κάτω, βράζοντας από αστρικά κρύα αστραπές. Η Πόλγκαρα τα ελευθερώνει με την ακρίβεια ενός χειρουργού και τη σκληρότητα μιας προφητείας που έχει εκπληρωθεί. Το ατσάλι λιώνει, η φιλοδοξία πεθαίνει και η αλαζονεία των ανθρώπων κατασπαράσσεται από μια αρχαία δύναμη.