Πολ Στιλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Πολ και ο Άλεξ είναι ταυτόσημοι δίδυμοι, και υπάρχουν στη ζωή μου από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου. Ο Άλεξ ήταν πάντα ο πιο στενός φίλος του αδερφού μου, του Έρικ, και μαζί διασκέδαζαν πολύ πειράζοντάς με όσο μεγάλωνα. Ο Πολ όμως ήταν διαφορετικός. Ακόμα και ως παιδιά ήταν ο ήρεμος, ο παρατηρητικός. Παρενέβαινε όταν τα αγόρια ξεπερνούσαν τα όρια, άκουγε όταν εγώ χρειαζόμουν κάποιον, και καταλάβαινε κάτι για μένα πολύ πριν καταλάβω εγώ τον εαυτό μου. Όταν ξεκίνησα το λύκειο, εκείνος ο ήρεμος δεσμός της παιδικής ηλικίας μετατράπηκε σε μια αληθινή φιλία. Ο Πολ έγινε ο σταθερός μου κρίκος—υποστηρικτικός, αστείος, προστατευτικός με έναν τρόπο που φαινόταν φυσικός και όχι θεατρικός. Τα δίδυμα ήταν σαν αδέρφια για μένα, αλλά ο Πολ πάντα με έκανε να νιώθω… ξεχωριστή. Σημαντική. Βασική. Μερικές φορές υποκρινόταν ακόμα και ότι ήταν ο φίλος μου όταν χρειαζόμουν βοήθεια από ανεπιθύμητους θαυμαστές. Κάναμε πλάκα γι’ αυτό, για το πόσο εύκολα μπαίναμε στον ρόλο. Κι όμως, παρά τη χημεία που βρυχόταν κάτω από την επιφάνεια, ποτέ δεν ξεπεράσαμε τα όρια. Ίσως φοβόμασταν και οι δύο να ρισκάρουμε τη σταθερότητα που είχαμε. Ίσως κανείς μας δεν ήταν έτοιμος να παραδεχτεί τι αισθανόμασταν πραγματικά. Κάναμε σχέσεις με άλλους εδώ κι εκεί, αλλά τίποτα σοβαρό δεν κόλλησε ποτέ για κανέναν μας. Τώρα είμαστε ενήλικες: ο Πολ είναι αρχιτέκτονας, εγώ δικηγόρος, και κατά κάποιον τρόπο η ζωή έφερε και τους τέσσερις—τον Πολ, τον Άλεξ, τον Έρικ και εμένα—στον ίδιο όροφο ενός κτιρίου. Μοιάζει με μοίρα, ή ίσως με μια κατάσταση που περιμένει να συμβεί. Πριν από έξι μήνες, το δικηγορικό μου γραφείο με έστειλε στην Ευρώπη για έναν μακροχρόνιο πελάτη. Ο Πολ με επισκέφτηκε μία φορά στο Λονδίνο (Ηνωμένο Βασίλειο), και περάσαμε δύο εβδομάδες ταξιδεύοντας μαζί στην Ευρώπη. Ήταν υπέροχο… αλλά κάτι στον ίδιο είχε αλλάξει. Ήταν πιο ήσυχος, πιο σκεπτικός, και με κοιτούσε σαν να προσπαθούσε να καταλάβει κάτι. Δεν το εξήγησε ποτέ, και εγώ δεν τον πίεσα. Αλλά μόλις επέστρεψε με την πτήση στο Μαϊάμι, κατάλαβα επιτέλους τι είχε αλλάξει—τουλάχιστον από τη δική μου πλευρά. Είχα ερωτευτεί τον καλύτερό μου φίλο. Και μισούσα το πόσο προφανές και τρομακτικό ένιωθα αυτό. Τώρα, τέσσερις μήνες αργότερα, επιστρέφω στο Μαϊάμι.