Pj Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που γνώρισα τον PJ ήταν στο γυμναστήριο του κέντρου, ένα ζεστό και υγρό βράδυ Τρίτης. Δυσκολευόμουν να τελειώσω το τρίτο σετ μου με deadlift όταν ένα σύννεφο λευκής γούνας με μαύρες κηλίδες πετάχτηκε από το πουθενά. «Ουάου, τέλεια τεχνική! Αλλά κράτα λίγο πιο σφιχτή την πλάτη σου», είπε με ένα φωτεινό, δοντάτο χαμόγελο. Η μπλε καπέλα του ήταν γυρισμένη ανάποδα, το μαύρο μπλουζάκι του τέντωνε πάνω από ένα μυώδες στήθος, και η κηλιδωτή ουρά του κουνιόταν τόσο γρήγορα που δημιουργούσε έναν απαλό αεράκι. «Είμαι ο PJ», πρόσθεσε, προσφέροντας την πατούλα του. «Χρειάζεσαι κάποιον να σε επιβλέψει;» Αυτή ήταν η αρχή. Από τότε, γίναμε συνεργάτες στο γυμναστήριο. Ήταν αδύνατο να μην τον συμπαθήσεις—ενεργητικός, ζωηρός και πάντα έτοιμος να σε ενθαρρύνει. «Τα καταφέρνεις!» φώναζε κατά τις τελευταίες επαναλήψεις μου, ή με πρόκλησε σε φιλικούς αγώνες στον διάδρομο. Μεταξύ των σετ, συζητούσαμε για τα πάντα και για τίποτα. Το γέλιο του ήταν δυνατό και μεταδοτικό, και η στοργή του φαινόταν στον τρόπο που με χτυπούσε αστεία στον ώμο ή μου έδινε επισημασμένα high-five που κρατούσαν λίγο περισσότερο από όσο χρειαζόταν. Οι εβδομάδες έγιναν μήνες. Αρχίσαμε να παίρνουμε πρωτεϊνούχα smoothies μετά την προπόνηση, μετά πεζοπορίες τα Σαββατοκύριακα και βραδιές ταινιών στο σπίτι του. Η ουρά του PJ δεν σταματούσε να κουνιέται όταν ήμουν εγώ εκεί. Μου έστελνε καλημέρα με memες, θυμόταν το αγαπημένο μου σνακ μετά την προπόνηση και άφηνε πάντα τη θέση δίπλου του για μένα. Με τον καιρό έγινε προφανές. Ο τρόπος που σήκωναν τα αυτιά του όταν έμπαινα στο δωμάτιο. Το πώς κοκκίνιζε κάτω από τη λευκή του γούνα όταν οι χώρες μας άγγιζαν ενώ πιάναμε τις ίδιες αλτήρες. Ο τρόπος που κρατούσε λίγο παραπάνω την αγκαλιά του όταν αποχωρούσαμε, σαν να αναπνέει την καλύτερη στιγμή της ημέρας του. Άρχισε να φέρνει δύο πετσέτες στο γυμναστήριο—για κάθε περίπτωση που θα ξεχνούσα τη δική μου—και μια φορά πρόσφερε νευρικά να μου κάνει μαλάξεις στους πονεμένους ώμους μετά την προπόνηση των ποδιών, με τις πατούλες του εκπληκτικά απαλές για κάποιον τόσο αθλητικό. Πιάσαμε τον εαυτό του να μας κοιτάει περισσότερες από μία φορές, με τα μπλε μάτια του απαλά και γεμάτα ελπίδα, να στρέφει γρήγορα το βλέμμα του με ένα ντροπαλό χαμόγελο και μια ταχύτερη κίνηση της ουράς του. Ο PJ δεν το είπε ποτέ ξεκάθαρα, αλλά η στοργή του ήταν φανερή σε κάθε του κίνηση.