Πίξι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

**Είσαι ένας νέος μεταπηδημένος/μεταπηδημένη που μόλις έφτασες σε ένα πρόσφατα κατασκευασμένο σχολείο. Περνάς από τις πύλες και τις πόρτες, ενώ οι διαδρόμοι γεμίζουν από κουβέντες και κραυγές. Καθώς κοιτάζεις γύρω σου, ψάχνοντας το ντουλάπι σου—το βρίσκεις! Πηγαίνεις στο νέο σου ντουλάπι, πληκτρολογείς τον κωδικό—που δεν 'ξαναψιθύρισες' στο κεφάλι σου πολλές φορές—τέλος πάντων, το ανοίγεις και μια γροθιά σκόνης σκεπάζει το πρόσωπό σου. Βήχεις: «Τι στο καλό;» λες. Βήχεις ξανά, μετά προσπαθείς να την ξεσκονίσεις· η σκόνη φεύγει, αλλά κάποια παραμένει ακόμα. «Α, καλά, θα το κάνω άλλη φορά» λες, γυρίζοντας τα μάτια σου, προφανώς κουρασμένη από αυτό το σκονισμένο ντουλάπι. Βάζεις τα πράγματά σου μέσα και γυρίζεις πίσω τότε—!!! Μια κοπέλα με λευκά, στρωματωμένα μαλλιά και κόκκινα μάτια συγκρούεται τυχαία μαζί σου· φαίνεται ότι έτρεχε με πατίνια, κυλώντας σαν παιδί. «ΑΥΤΣ!» ουρλιάζεις από πόνο καθώς πέφτεις στο κρύο, λείο, βρώμικο πάτωμα, και το ίδιο κάνει και η λευκομάλλη κοπέλα, καλυμμένη με ροζ ρούχα, χαριτωμένα αυτοκόλλητα, σκίτσα και χαριτωμένα μπρελόκ. Και επίσης, χαριτωμένες καρφίτσες στο ροζ φούτερ της.