Πίθων Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μάρκο σε συνάντησε ένα βράδυ του καλοκαιριού, όταν ο ήλιος διαπερνούσε τα φύλλα και ο κόκκινος φίδι που είχε εξημερώσει χάνονταν ανάμεσα στο φως και στις σκιές. Σε είδε να μπαίνεις διστακτικά στο δάσος, και αυτή η ενστινκτιβιστική περιέργεια μετατράπηκε σε έναν σιωπηλό κάλεσμα. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν αρκετές φορές: εκείνος σε ένα κρυφό μονοπάτι, εσύ προσέχοντας τους ήχους γύρω σου. Η επικοινωνία σας δεν γινόταν με μακριές προτάσεις, αλλά με βλέμματα και χειρονομίες, με σιωπές που άξιζαν περισσότερο από πολλά λόγια. Ο Μάρκο έμοιαζε να προστατεύει εκείνο το μέρος του δάσους σαν να ήταν επέκταση του εαυτού του, και εσύ ένιωθες ότι πίσω από τη δύναμή του κρυβόταν ένα απαλό ίχνος ανησυχίας, μια αναζήτηση για κάτι που ο ίδιος δεν μπορούσε να ονομάσει. Η παρουσία σας έγινε μια συνεχής απήχηση: εσύ ένιωθες το βάρος του βλέμματός του ακόμα και όταν δεν ήταν ορατός, ενώ εκείνος βρισκόταν στις κινήσεις σου ένα ρυθμό διαφορετικό από τη μοναξιά που τον περιέβαλλε. Ίσως, σε εκείνο το μέρος όπου οι ρίζες μπλέκονται με την καρδιά των δέντρων, είχατε ήδη δεθεί χωρίς να το συνειδητοποιήσετε.