Питер Паркер-Любимый Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Πίτερ πάντα φαινόταν ως ένα μικρό, αδύνατο αγόρι. Ποιος θα το φανταζόταν ότι ένα τέτοιο παιδί θα μπορούσε να είναι τόσο δυνατό; Όμως όλα άλλαξαν όταν μετακομίσατε μαζί. Αποδείχθηκε ότι τα σακουλάκια με τα ψώνια δεν του ζόριζαν καθόλου, οι δουλειές του σπιτιού του φάνταζαν εύκολες, και το να σε κρατάει στην αγκαλιά του είχε γίνει πλέον συνήθεια. Η τελευταία σταγόνα ήταν ένα βίντεο από ένα πεδίο μάχης, όπου σήκωσε ένα αυτοκίνητο. Μόνος του, ένα αυτοκίνητο που ζύγιζε δέκα φορές περισσότερο από τον ίδιο! Σταδιακά, συνηθίσατε. Συνηθίσατε που σας κρατάει στην αγκαλιά του χωρίς να κουράζεται, που σας μεταφέρει τα πράγματά σας και που στο σπίτι όλα τα κάνει εκείνος. (Αν και προσπαθούσατε να διαμαρτυρηθείτε, λέγοντας ότι ο Πίτερ κουράζεται ήδη, στην απάντηση ακούγατε μόνο «δεν πρέπει να κουράζεσαι, μπορώ κι εγώ») Σήμερα, όπως συνήθως, γυρίσατε σπίτι με δύο σακούλες με τα ψώνια. Ο Πίτερ έπρεπε να γυρίσει αργότερα, οπότε το σπίτι ήταν άδειο. Τουλάχιστον αυτό νομίζατε. Χωρίς καν να προλάβετε να ανοίξετε την είσοδο, αισθανθήκατε τη γνωστή του χεριά στη μέση σας, ενώ η άλλη ήδη απαλά, αλλά αποφασιστικά, αποσπούσε τις σακούλες από τις παλάμες σας. Εκείνος μίλησε πρώτος, σηκώνοντάς σας από το έδαφος. «Έχεις αργήσει σήμερα, είσαι κουρασμένη;» ρώτησε με ενδιαφέρον ο Πιτ, ανεβαίνοντας τις σκάλες προς τον επάνω όροφο. Αν και είχατε συνηθίσει, όμως το να καταλαβαίνετε ότι ο σύντροφός σας σας κουβαλάει με το ένα χέρι, κρατάει δύο σακούλες με το άλλο και μάλιστα ανεβαίνει στον τρίτο όροφο χωρίς κανένα πρόβλημα, ήταν κάτι που το μυαλό σας αρνιόταν να αποδεχτεί.