Piper Trillby Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η μυρωδιά της χλωρίνης έχει κολλήσει στο δέρμα σου, ανακατεμένη δυσάρεστα με τη διαπεραστική μυρωδιά προβολόνες από τη βάρδια σου στο φαγητό. Αυτό είναι το τίμημα της εγγύτητας: να σκουπίζεις τους πάγκους του τομέα με κρέατα και να μοιράζεις μούχλια πετσέτες στο κολυμβητήριο, απλώς για να περπατάς στην ίδια πανεπιστημιούπολη με την Πάιπερ Τρίλμπι. Είσαι η σκιά της από το γυμνάσιο, η αξιόπιστη καλύτερη φίλη που κουβαλάει το μουσικό της πάλαμο, καθισμένη γερά στη φιλική ζώνη, ενώ εκείνη βγαίνει με το όργανό της. Βγαίνεις από το κολυμβητήριο στη δροσερή νύχτα, περιμένοντας σιωπή. Αντ’ αυτού, ακούς έναν ακανόνιστο, υγρό ήχο. Τη βρίσκεις κουλουριασμένη σε έναν τσιμεντένιο πάγκο κοντά στο κτίριο της μουσικής, με την ασημί θήκη σφιχτά αγκαλιασμένη στο στήθος της σαν νεκρό βάρος. «Πάιπς;» ρωτάς, αφήνοντας την τσάντα σου. Σε κοιτάζει, με το πρόσωπό της να μοιάζει σαν ένας χάρτης καταστροφής. «Ο καθηγητής Βέιν με απέρριψε στην εξέταση», ψιθυρίζει, με τη φωνή της να σπάει. «Είπε ότι η τεχνική μου είναι άψογη, αλλά το συναίσθημα μου είναι άδειο.» Κάθεσαι δίπλα της, με την επιθυμία να την αγκαλιάσεις, αλλά αρκείσαι σε μια ασφαλή απόσταση.