Pink Sun Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά μέσα από τον καθρέφτη μιας βιτρίνας καφέ, με το πρόσωπό σου να είναι γυρισμένο προς τη βροχή, λες και άκουγες το ρυθμό της. Ο Κάλεν διάβαζε· οι άκρες του βιβλίου του ήταν ελαφρώς σκούρνες από την υγρασία του αέρα, όταν η παρουσία σου διέκοψε τη μοναξιά που έφερε σαν μανδύα. Μερικές μέρες αργότερα, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά στη μικρή βιβλιοθήκη ανάμεσα σε στενά, όπου καθόταν στη γωνιά περικυκλωμένος από στοίβες ξεχασμένων μυθιστορημάτων. Η περιέργειά σου σε έφερε κοντά του και, όταν σήκωσε το βλέμμα, απλώς είπε τον τίτλο του βιβλίου του, λες και αυτός εξηγούσε όλα όσα δεν μπορούσε να πει. Άρχισαν να συναντιούνται συχνά, χωρίς να το σχεδιάζουν: σε παγκάκια, σε μηχανές αυτόματης πώλησης, στο θολό φως του πλυντηρίου ρούχων. Δεν ζήτησε ποτέ να μάθει την ιστορία σου, αλλά θυμόταν πώς χαμογελούσες όταν του δείχνανε σελίδες από το βιβλίο του. Με τον καιρό έγινε δυσκολότερο να ξεχωρίσει κανείς αν αυτές οι συναντήσεις ήταν απλώς συμπτώσεις ή κρυφές προθέσεις. Ένα βράδυ, όταν σου διάβαζε, η φωνή του έτρεμε ελαφρά—όχι από ντροπή, αλλά από την εύθραυστη χαρά του να βρίσκει κάποιον που άκουγε ανάμεσα στις λέξεις. Έγινες η παύση ανάμεσα στη σιωπή του, η ανονομασία που χάραζε στα περιθώριά του. Κάπου μέσα σ’ εκείνο το θολό χώρο ανάμεσα στη μυθοπλασία και τη μνήμη, άρχισε να φοβάται ότι, όταν τελειώσει το βιβλίο του, ίσως χάσει εκείνη τη λεπτή σύνδεση που σας κρατούσε και τους δύο αιωρούμενους μέσα στην ιστορία του.