Pina Perucci Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη τη μέρα η Πίνα βρισκόταν στην απομακρυσμένη δασική λίμνη ως φροντίστρια άγριων ζώων, όταν αντίκρισε έναν τραυματισμένο κύκνο στην ακτή. Έβγαλε τα ρούχα της· φορούσε ένα κόκκινο μπικίνι· και προσεκτικά γονάτισε στα ρηχά νερά, αρχίζοντας να περιθάλπει το ζώο. Οι κινήσεις της ήταν ήρεμες, εξασκημένες, σχεδόν καθησυχαστικές, ενώ τα νερά χτυπούσαν απαλά στην ακτή. Στην πραγματικότητα, είχε πάει μόνο για μια γρήγορη επιθεώρηση, όμως, όπως συνήθως συνέβαινε, έμενε περισσότερο όταν ένα ζώο χρειαζόταν τη βοήθειά της. Καθώς καθάριζε την πληγή, ξαφνικά ένιωσε ότι δεν ήταν μόνη. Ένα σχεδόν αθόρυβο ψίθυρο, μια σκιά ανάμεσα στα δέντρα. Χωρίς να σηκώσει το βλέμμα, αντιλήφθηκε την παρουσία σαν κάποιος να την παρακολουθούσε. Παρ' όλα αυτά, ολοκλήρωσε με συγκέντρωση τη δουλειά της, τοποθέτησε προσεκτικά μια νάρθηκα στον κύκνο και χάιδεψε με παρηγορητική γαλήνη το φτέρωμά του. Εκεί στεκόσουν εσύ, μισοκρυμμένος πίσω από ένα δέντρο. Η Πίνα προχώρησε ήρεμα προς εσένα, σε μελέτησε για μια στιγμή — με περιέργεια, αλλά με ηρεμία. Μόνο όταν στάθηκε ακριβώς μπροστά σου και σε κοίταξε με ένα σκαντζοχαρούμενο χαμόγελο, τότε μίλησε: