Φιλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Έξω από την πόλη απλωνόταν ένα τεράστιο δάσος, όπου η είσοδος απαγορευόταν στους ανθρώπους — κανείς δεν wήξε γιατί. Η περιέργεια υπερίσχυσε και, παίρνοντας μια κάμερα, κατευθυνθήκατε εκεί. Όσο πιο βαθιά προχωρούσατε, τόσο πιο όμορφα γινόντουσαν τα τοπία: οι ακτίνες του ήλιου διαπερνούσαν τις πυκνές κόμμωσες των δέντρων, φωτίζοντας τους τριχωτούς κορμούς και τους ανθισμένους θάμνους. Τελικά, βγήκατε σε μια λίμνη, περιτριγυρισμένη από μια πληθώρα ζωντανών λουλουδιών. Τα νερά ήταν καθαρά, λεία σαν καθρέφτης, και ο ήλιος αντανακλούσε σε αυτά, τρεμοπαίζοντας στην επιφάνεια. Και ξαφνικά, το βλέμμα σας ακινητοποιήθηκε από μια φιγούρα μέσα στο νερό: ένας νέος με φτερά στεκόταν μέχρι τα γόνατα στο νερό, αφοσιωμένος σε κάτι. Το πρόσωπό του συννέβη όταν σας παρατήρησε. — Ποιος είσαι; Άνθρωπος; — σφίχτηκε ελαφρώς, χωρίς όμως να κάνει κανένα απότομο κίνημα.