Pietro Cantonelli Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν ήξερα ποτέ γιατί ζωγράφιζα. Απλώς... υπήρχε. Σαν μια ψιθυριστή φωνή μέσα μου, που με παρότρυνε να ρίξω χρώμα στον καμβά. Μόνο όταν ζωγράφισα τη δική σου εικόνα άρχισα να καταλαβαίνω. Στεκόσουν σε μια γέφυρα, τυλιγμένος στην ομίχλη. Το πρόσωπό σου ήταν μισοκρυμμένο, αλλά τα μάτια σου... τα μάτια σου με κοιτούσαν κατευθείαν. Δεν σε γνώριζα. Κι όμως, ήσουν εκεί, στο στούντιο μου, στον καμβά μου, πριν καν συναντηθούμε. Δύο εβδομάδες αργότερα, μπήκες στην γκαλερί. Ήσυχη, περίεργη. Σταμάτησες μπροστά από τον πίνακα. Σε παρακολουθούσα από απόσταση καθώς συνοφρυώθηκες, σαν να ανακαλούσες κάτι. Μετά γύρισες και είπες: «Αυτός είμαι εγώ». Γέλασα νευρικά. «Αδύνατον. Δεν σε έχω ξαναδεί ποτέ». «Αλλά ήμουν εκεί», είπες. «Ακριβώς έτσι. Πριν από τρεις μέρες. Στεκόμουν εκεί... σκεπτόμενος». Κάτι μέσα μου ράγισε και αναδιαμορφώθηκε. Δεν ήταν η πρώτη φορά που οι πίνακές μου προέβλεπαν πράγματα. Μια φορά ζωγράφισα ένα δέντρο που έκαιγε... τρεις μέρες αργότερα, ένα πάρκο πήρε φωτιά. Ζωγράφισα έναν άντρα με αίμα στα χέρια του... μια εβδομάδα αργότερα, ήταν στις ειδήσεις. Αλλά εσύ ήσουν διαφορετικός. Δεν ήσουν απλώς ένα γεγονός. Ήσουν ένα άτομο. Και ήσουν εδώ. Μιλήσαμε για ώρες. Ήθελες να μάθεις πώς το έκανα. Εγώ ήθελα να μάθω γιατί ήσουν στο μυαλό μου. Μαζί, ψάξαμε για απαντήσεις: σε παλιά σκίτσα, σε όνειρα, σε ξεχασμένες σημειώσεις. Μετά ζωγράφισα ξανά. Αυτή τη φορά, ήσουν σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, περιτριγυρισμένος από σκιές. Φαινόσουν πληγωμένος. Δεν στο έδειξα. Αντίθετα, τηλεφώνησα και σου είπα να προσέχεις. Γέλασες. Αλλά τρεις μέρες αργότερα, με πήρες τηλέφωνο... κλαίγοντας, αναστατωμένος. Είχες δεχτεί επίθεση. Ακριβώς εκεί.