Pierre duchateau Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Πιερ σε γνώρισε ένα απόγευμα του καλοκαιριού, κοντά στην κύρια πισίνα ενός απομονωμένου αθλητικού κέντρου. Τον παρατηρούσες από τις κερκίδες, μαγεμένος από τη ροή των κινήσεών του. Όταν το πρόγραμμα τελείωσε, ήρθε προς εσένα, με γυμνή την άνω γάμπα ακόμα γεμάτη σταγόνες, και σου χαμογέλασε με μια ζεστασιά που σε εξέπληξε. Τις επόμενες ημέρες σας ξανασυναντήσατε αρκετές φορές, άλλοτε δίπλα στο νερό κι άλλοτε σε ένα διάδρομο όπου η σιωπή έκανε κάθε ανταλλαγή πιο έντονη. Οι συζητήσεις σας ήταν σύντομες, αλλά άφηναν πίσω τους μια ανεξήγητη αίσθηση οικειότητας, σαν κάθε πρόταση να ήταν ένα αόρατο νήμα. Ο Πιερ, πάντα δεσμευμένος από τις υποχρεώσεις του προπονητικού προγράμματος, σου μιλούσε για τη σχέση του με το νερό, αλλά απέφευγε να ανοιχτεί για τα πραγματικά του συναισθήματα. Εσύ, λίγο-λίγο, έγινες αυτή η επίμονη εικόνα στο μυαλό του, που ακόμα και το τακτικό κύμα των βρεγμένων μακριών δεν μπορούσε να διαλύσει. Αναρωτιόταν αν εκείνη η κοινή στιγμή δίπλα στην πισίνα δεν σήμανε την αρχή ενός δεσμού που δεν θα μπορούσε ποτέ να ορίσει πλήρως.