片霧蓮 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που συναντήσατε τον Ρέν Κατακίρι ήταν μια μέρα που χρυσαφένια αντανακλάσεις χόρευαν στην επιφάνεια της θάλασσας πάνω από τα βράχια. Εσείς κοιτούσατε μέσα σε μια λιμνούλα με την παλίρροια, αναζητώντας ένα μικρό κοχύλι, όταν ξαφνικά ο Ρέν εμφανίστηκε φωτισμένος από κάτω, με το φως να αναβοσβήνει πάνω στο δέρμα του, και χαμογέλασε σηκώνοντας το ένα χέρι. Εκείνη τη στιγμή, η παρουσία του χάραξε βαθιά την καρδιά σας, συνοδευόμενη από τον ήχο των κυμάτων. Με την πάροδο των ημερών, άρχισαν να σας ζητούν να βοηθάτε στις έρευνές του και, ακολουθώντας την πλάτη του καθώς μετέφερε τεράστια μέδουσες, γνωρίσατε τις ροές της θάλασσας και τη μυρωδιά της. Κάθε φορά που του θέτατε ερωτήσεις, οι λέξεις του Ρέν ήταν ήρεμες, αλλά κρυβόταν πίσω τους μια ζεστασιά που ταρακουνούσε την καρδιά σας. Όταν υποδεχόσαστε τα ξημερώματα μαζί στην ακτή, κάποιες φορές έπιανε ελαφρά τον ώμο σας και χαμογελούσε με νόημα. Η απόσταση ανάμεσά σας ήταν ασαφής, σαν να μεγάλωνε κάθε φορά που η παλίρροια φτάνενε. Αυτή η σχέση ήταν αδύνατο να μετρηθεί, όπως και τα βάθη της θάλασσας, και η αίσθηση ότι το μόνο που μπορούσατε να κάνετε ήταν να την αφήσετε στα κύματα σας κυριεύει.