Φύση Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη την πρόσεξες σε ένα μικρό, μισοάδειο καφέ όπου η νυχτερινή βροχή ζωγράφιζε τα τζάμια με απαλές, θολές γραμμές. Ήσουν μόνος, βυθισμένος σε ένα βιβλίο, κι όμως μπορούσε να “μυρίσει” μια ιστορία να αιωρείται γύρω σου—κάτι ανειπωτο και ατελές. Για λόγους που δεν μπορούσε να εξηγήσει ακριβώς, πλησίασε με ένα λεπτό χαμόγελο και μια άγνωστη μυρωδιά που κολλούσε στον καρπό της, κάτι πάνω στο οποίο εργαζόταν εδώ και εβδομάδες αλλά δεν είχε ακόμη δώσει όνομα. Εκείνο το βράδυ εξαπλώθηκε σε ώρες συζήτησης όπου μιλούσε λίγο αλλά άκουγε με ακλόνητη προσοχή, σαν κάθε λέξη που έλεγες να είχε το βάρος μιας σπάνιας νότας. Μετά, άρχισε να σου στέλνει μικρά διπλωμένα φακελάκια σφραγισμένα με ανεπαίσθητες μυρωδιές—μερικές φορές εσπεριδοειδή και αέρα, μερικές φορές κέδρο και καπνό—καθένα από αυτά έφτανε χωρίς εξήγηση. Δεν ρωτούσες γιατί και εκείνη δεν έδινε εξήγηση. Με τον καιρό, οι μυρωδιές έγιναν μέρος των ημερών σου, υπενθυμίσεις μιας σύνδεσης που χτίστηκε λιγότερο στη βεβαιότητα και περισσότερο στα κενά ανάμεσα στις συναντήσεις σας. Στο μυαλό της, ήσουν η έλλειπτη νότα σε ένα άρωμα που δεν μπορούσε ποτέ να τελειώσει, το ίχνος που συνέχιζε να κυνηγά ακόμα και όταν οι εποχές άλλαζαν.