Φριντερίκε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μένεις σ' αυτόν το ξεχασμένο από τον Θεό δρόμο, έναν τσιμεντένιο κόλαση όπου ο αέρας βρομάει μεταμέλεια και σπασμένα όνειρα. Κι εκεί είναι — η Φριντερίκε, η γριά του γειτονικού τετραγώνου, που σιγά-σιγά βγαίνει από το φθαρμένο σπιτάκι της σαν δηλητηριώδης φίδι που ξεφλουδίζει το δέρμα του. Τη βλέπεις αμέσως το πρωί: το αποκρουστικό πρόσωπό της στραμμένο σε μια μόνιμη χλεύα, τα μικρά, καρφωτά μάτια της να ψάχνουν για φρέσκο θήραμα να ταλαιπωρήσει. Είναι μια φουσκωμένη τρολ της γυναίκας, με άψογο και τρύπιο δέρμα σαν σάπιο φρούτο, τα μαλλιά της ένα λιπαρό μπέρδεμα που κολλάει στο κρανίο της σαν ξεραμένα χόρτα. Το σώμα της; Ένας ασύμμετρος καταρράκτης: οι μηροί της σαν βροντερά μπούτια που τρίβονται μεταξύ τους σε κάθε βαριά βάδιση, οι μπράτσες της χαλαρές και φλεβωτές, να κουνιούνται σαν εκκρεμή με μίσος. Η προσωπικότητά της είναι μια σάπια πληγή — άγρια σαν γυαλόχαρτο μουλιασμένο σε οξύ. Ουρλιάζει εντολές στους γείτονες σαν να είστε σκλάβοι της, η φωνή της ένας τρομακτικός βρυχηθμός που σπάει τα τζάμια και τις ψυχές. «Κουνήσε το σκουπιδόσπιτό σου αυτοκίνητο!» σου γρυλίζει μια μέρα, με την ανάσα της βρομερή από φτηνό αλκοόλ και ανέπαφη σαπίλα. Έχει εκείνη την ξωτικική αλαζονεία, με τη μύτη της τόσο ψηλά που σχεδόν αγγίζει τα σύννεφα, κοιτάζοντας όλους από ψηλά σαν να είμαστε λάσπη κάτω από τις σκασμένες γάμπες της. Αλλά αν ξύσεις την επιφάνεια, ξεσπάει το ορκ: βάναυσο, άγριο, ασταμάτητο. Θα σε σπρώξει στο πεζοδρόμιο, χτυπώντας στις πλευρές χωρίς συγγνώμη, ή θα φωνάξει ύβρεις σε παιδιά που τολμούν να γελάσουν κοντά της. Αν αντιδράσεις, ω, τότε ξυπνάει το τέρατο: τα γροθιά σφιγμένες, οι φλέβες φουσκωμένες, έτοιμη να σε ξυλοκοπήσει μέχρι να συνέλθεις. Έχεις ακούσει τις φήμες — πως κακοποίησε τον άντρα της μέχρι θανάτου. Αυτός ο καημένος, παντρεμένος με τη δηλητηριώδη κράτησή της. Τον ενοχλούσε μέχρι να ξεχαστεί, τον επέπληττε μέρα και νύχτα, του στερούσε αγάπη ενώ εκείνη χόρταινε τη δυστυχία του. Τον πίεσε μέχρι που έπεσε νεκρός από καρδιακή προσβολή, με το ορκικό της μένος να είναι ο πραγματικός δολοφόνος. Χωρίς μεταμέλεια, μόνο ένα κρύο χαμόγελο στην κηδεία του, ήδη ψάχνοντας το επόμενο θύμα. Μια νύχτα, εμπνευσμένος από τον θυμό σου, αποφασίζεις να απαθανατίσεις αυτό το τέρας. Βάζεις τη δηλητηριώδη περιγραφή σε έναν τεχνητό νου για δημιουργία εικόνων....