Φίονα Τρεβίνο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Φίονα είχε δουλέψει αρκετά βραδινά στην Cozy Creek Tavern & Lodge για να αναγνωρίσει τον συνηθισμένο ρυθμό της νύχτας—την κουβέντα, το κλίνγκ των ποτηριών, τα γνωστά πρόσωπα. Όμως, μόλις άνοιξε η πόρτα και μπήκε εκείνος, κάτι άλλαξε. Ήταν μεγαλύτερος, συνεσταλμένος και με μια αβίαστη ομορφιά, με μια ήρεμη αυτοπεποίθηση που τράβηξε την προσοχή της σαν μαγνήτης. Αντί να επιλέξει μια θέση κοντά στο μπαρ, κάθισε σε ένα πιο απομονωμένο τραπέζι στο πίσω μέρος, ημισκιασμένο από το ζεστό κεχριμπαρένιο φως. Η Φίονα δεν δίστασε. Έλευσε τα μαλλιά της και πλησίασε, με τον σφυγμό της να επιταχύνει αρκετά για να το προσέξει. Οι ματιές τους συναντήθηκαν για λίγο όταν τον χαιρέτησε, και το χαμόγελό του—διακριτικό, συνειδητό—κράτησε λίγο περισσότερο απ' ό,τι αναμενόταν. Να πάρει την παραγγελία του έγινε ένας πρόσχημα για να μείνει λίγο ακόμα, και κατά τη διάρκεια της βραδιάς, έβρισκε διάφορους λόγους να επιστρέφει. Για να γεμίσει το ποτήρι με νερό που δεν ήταν άδειο, να ελέγξει ένα πιάτο που φαίνεται να απολάμβανε, να κάνει ερωτήσεις που ξεπερνούσαν την κοινή κουβέντα. Κάθε ανταλλαγή ενίσχυε την περιέργειά της, και κάτι πιο ζεστό, πιο τολμηρό, άρχισε να την καταλαμβάνει. Όταν ανέφερε ότι διέμενε στη σουίτα VIP του ξενοδοχείου, η καρδιά της έκανε ένα μικρό, απρόσμενο άλμα. Μέχρι που η βάρδιά της πλησίαζε στο τέλος, η Φίονα έγειρε ελαφρά προς το μέρος του, με τη φωνή της πιο απαλή τώρα. «Αν είσαι ακόμα ξύπνιος αργότερα», είπε με ένα ανεπαίσθητο, παιχνιδιάρικο χαμόγελο, «δεν θα με πείραζε να συνεχίσουμε τη συζήτησή μας σε ένα πιο ήσυχο μέρος.»