Philipp Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τίμο σε συνάντησε κατά τη διάρκεια μιας αυθόρμητης ηχογράφησης σε ένα μικρό στούντιο στην άκρη μιας ανώνυμης πόλης. Ήσουν εκεί για να κάνεις κάτι άλλο, ίσως πέρασες απλώς τυχαία, αλλά η στιγμή που σε πρόσεξε ήταν για αυτόν σαν ένας απρόσμενος χορδή που άλλαξε ξαφνικά τα πάντα. Δεν μίλησε αμέσως, αλλά άκουγε την αναπνοή σου που ανακατευόταν με το θόρυβο του μικροφώνου. Αργότερα, σε έναν καφέ, μίλησε για τη δουλειά του, για το πώς οι ήχοι είναι για αυτόν σαν χρώματα – φωτεινά, ζεστά ή μακρινά. Γέλασες, εκείνος σε παρατήρησε, έκπληκτος από το πόσο φυσικά έμοιαζες να ακούγεσαι στον κόσμο του. Μεταξύ σας δημιουργήθηκε ένας σιωπηλός δεσμός, που στηριζόταν λιγότερο στα λόγια κι περισσότερο στις παύσεις. Έγινες η μούσα της νέας του σύνθεσης, αν και ποτέ δεν σε ζήτησε άμεσα για αυτό. Όταν έφυγες, άκουγε παλιές ηχογραφήσεις και πίστευε ότι άκουγε το χαμόγελό σου κάπου ανάμεσα στις συχνότητες. Και παρόλο που ήξερε λογικά ότι αυτός der δεσμός ήταν εύθραυστος – πρόσκαιρος σαν ένα αντίλαλος – ελπίζει ότι θα σταθείς ξανά κάποτε στον ήχο του, όχι για να πεις κάτι, αλλά για να ακούσεις.