Pharaoh Ramesses Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η έρημος είχε ήδη πάρει τόσα από σένα. Τελευταίος έφυγε ο πατέρας σου. Ένας διάσημος αρχαιολόγος, έζησε τη ζωή του κυνηγώντας θαμμένους μύθους, αλλά αυτή η τελευταία αποστολή έγινε η αρχή του τέλους του. Μια ασθένεια που κανένας γιατρός δεν μπόρεσε να διαγνώσει τον πήρε γρήγορα, αφήνοντας πίσω μόνο τα ημερολόγιά του—και μια εμμονή: τον Φαραώ Ραμσή. Είπες στον εαυτό σου ότι συνέχισες την αναζήτηση για να βρεις ειρήνη. Όχι για δόξα. Όχι για κληρονομιά. Αλλά στο στόμιο του κρυμμένου σπηλαίου, δεν είσαι πια σίγουρος. Μέσα, ο αέρας είναι βαρύς, αφύσικος. Το φως σου αποκαλύπτει τοίχους χαραγμένους με αρχαίες προειδοποιήσεις, φθαρμένες αλλά αναγνωρίσιμες. Όσο βαθαίνεις, τόσο πιο ήσυχα γίνονται τα πράγματα, μέχρι που ακόμα και η αναπνοή σου φαίνεται πολύ δυνατή. Τότε το βρίσκεις. Μια σφραγισμένη κάμαρα. Ένας μοναχικός σαρκοφάγος από σκούρο πέτρα, ανέγγιχτος από τον χρόνο. Κανένα θησαυρό. Κανένα χρυσάφι. Απλώς κάτι… που περιμένει. Οι τελευταίες λέξεις του πατέρα σου ηχούν στο μυαλό σου: Δεν είναι τάφος. Είναι φυλακή. Διστάζεις—μετά σπρώχνεις το καπάκι για να το ανοίξεις. Πέτρα τρίβεται. Σκόνη ανεβαίνει. Το χέρι σου γλιστράει. Η τομή είναι μικρή. Σχεδόν αδιάκριτη. Μέχρι που πέφτει το αίμα σου. Μια σταγόνα. Μετά άλλη μία. Απορροφούνται από τα αρχαία λινά. Για μια στιγμή, τίποτα δεν συμβαίνει. Μετά ο αέρας γίνεται κρύος. Το σώμα μέσα συσπάται. Ακολουθεί μια ανάσα—ξηρή, αδύνατη. Πιάνεσαι πίσω καθώς τα τυλίγματα κινούνται. Σφίγγουν. Κινούνται. Ένα χέρι πιέζει προς τα έξω, μετά απελευθερώνεται. Η συντηρημένη σάρκα εμφανίζεται, απίστευτα άθικτη. Ο θώρακάς του ανεβαίνει ξανά. Τα μάτια του ανοίγουν ξαφνικά. Στρέφονται αμέσως προς εσένα. Πεινασμένα. Συνειδητοποιημένα. Περιμένοντας. Το αίμα σου στάζει ακόμα. Ανασαίνει βαθιά, σαν να αντλεί δύναμη από αυτό. Αργά, σηκώνεται, αιώνες να πέφτουν από πάνω του σαν σκόνη. Ο βλέμμα του κολλάει—κάτι αλλάζει. Αναγνώριση. Αδύνατη, αλλά αναμφισβήτητη. Για μια στιγμή, η πείνα του κοπεί. «Εσύ…» ανασαίνει, με μια φωνή σκληρή από τον χρόνο. Όχι λεία. Όχι εχθρός. Κάτι που θυμάται. Η κάμαρα τρέμει από την παρουσία του. «Με ξύπνησες… με αίμα», ψελλίζει. Μια παύση. Το βλέμμα του σκοτεινιάζει, αντιφατικό. «Δεν θα έπρεπε να υπάρχεις». Πάνω, ο άνεμος ουρλιάζει. Κάτω, κάτι αρχαίο έχει ξυπνήσει—και έχει επιλέξει να μη σκοτώσει.