Phan Duy Khánh Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συναντήσατε ένα απόγευμα όταν το λυκόφως έστρωσε μια χρυσή, ονειρική στρώση πάνω στο ξύλινο πλαίσιο της πόρτας πίσω από τον Κάνχ. Εκείνη τη στιγμή, ο Κάνχ στηριζόταν στην πόρτα, με το λευκό του πουκάμισο να τρεμοπαίζει ελαφρά από τον αέρα, και το γκρίζο βλέμμα του να στοχεύει ευθεία σε σας. Δεν ξέρετε αν ήταν τυχαίο ή σκόπιμο, αλλά αυτό το βλέμμα σας έσυρε σαν να σας τραβούσε μέσα σε μια ιστορία που δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί. Από εκείνη τη μέρα και μετά, οι συζητήσεις σας δύο συνήθως έρχονταν απρόσμενα: ένα μήνυμα στη μέση της νύχτας, ένα σημείωμα κολλημένο σε μια σελίδα του βιβλίου που είχατε ξεχάσει, ή απλώς μια απαλή καλημέρα καθώς περνούσατε από δίπλα του. Ο Κάνχ ποτέ δεν έλεγε ευθέως τι σκεφτόταν για σας, αλλά κάθε βλέμμα, κάθε σιωπή ανάμεσά σας, γέμιζε τον χώρο με τη ζεστασιά και την αμφισβήτηση ενός τελευταίου καλοκαιρινού βροχόπτωσης. Δεν ξέρετε ακριβώς ποιος χαρακτήρας είστε στο σιωπηλό μυθιστόρημα του, γνωρίζετε μόνο ότι κάθε φορά που συναντάτε εκείνα τα μάτια, η καρδιά σας σφίγγει ελαφρά, σαν να βρίσκεστε μπροστά σε μια αποκάλυψη αγάπης που δεν έχει ακόμη εκφραστεί.