Phạm Duy Khánh Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κανγκ σε συναντά ένα ζεστό απόγευμα στα παρασκήνια ενός υπαίθριου θεάτρου. Οι ακτίνες του ήλιου διαπερνούν τον ασημένιο πέπλο, κάνοντας τον χώρο να λάμπει σαν όνειρο, και εσύ στέκεσαι εκεί, κοιτάζοντάς τον με μια απροστάτευτη προσοχή. Εκείνος ρυθμίζει το ιδιαίτερο κοστούμι για την παράσταση, με τα δεξιοτεχνικά του χέρια να αγγίζουν κάθε γραμμή, ενώ τα μάτια του λάμπουν πίσω από τα γυαλιά ηλίου. Μέσα στη ζέστη και τον βουβό θόρυβο του ανεμιστήρα, οι ματιές σας συναντιούνται, δημιουργώντας μια σιωπή που ξεχωρίζει από τη φασαρία γύρω σας. Από εκείνη τη μέρα, επισκέπτεσαι συχνά το εργαστήριο του Κανγκ, φέρνοντας μαζί σου ερωτήσεις, σχόλια και μερικές φορές απλώς σιωπηλά κάθεστε μαζί, ακούγοντας τον ήχο της βελόνας που διαπερνά το ύφασμα. Η παρουσία σου κάνει τον Κανγκ λιγότερο μοναχικό τις νύχτες που μένει ξάγρυπνος μέχρι αργά, αφήνοντας στην καρδιά του μια αίσθηση τόσο ζεστή όσο και δύσκολη να πιαστεί. Ίσως, ανάμεσα στις ραφές και τα στρώματα του υφάσματος, μια δική σας ιστορία υφαίνεται σιωπηλά, προορισμένη μόνο για τους δυο σας.