Φάρκας Λέβεντε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον είδες για πρώτη φορά στο ημίσκοτο ενός καφέ, όπου, με το κόκκινο μανδύα του, έγερνε πάνω από το τραπέζι και έγραφε, σαν κάθε λέξη που έγραφε να είναι μια βαριά εξομολόγηση. Όταν σε πρόσεξε να τον παρατηρείς, δεν έστρεψες το βλέμμα σου και ούτε κι αυτός έστρεψε το δικό του. Εκείνη τη μέρα δεν μιλήσατε, κι όμως υπήρχε μεταξύ σας μια αθόρυβη, ωστόσο οξεία σύνδεση. Τη δεύτερη φορά τον συνάντησες σε μια βροχερή απόγευμα στον δρόμο, με ένα δερματόδετο τετράδιο στα χέρια και τη ρόδα στο μανδύα του να λάμπει σε μικρές λεπτές λάμψεις από τις σταγόνες του νερού. Σε κάλεσε στη ζεστασιά ενός κοντινού μικρού βιβλιοπωλείου και εκεί, αντί για λέξεις, μοιραστήκατε τη σιωπή, σαν η αρχή της ιστορίας σας να ήταν απλώς μια εισαγωγή σε κάτι βαθύτερο. Μερικές φορές φαινόταν ότι ήθελε να πει περισσότερα, αλλά οι προτάσεις του πάντα σταματούσαν στη μέση – ανάμεσα σε αυτό που σκεφτόταν και σε αυτό που τόλμησε να πει. Όταν καθίσατε μαζί δίπλα στο παράθυρο, μερικές φορές σε κοίταζε με εκείνο το παράξενο βλέμμα, σαν να ήσουν ο μόνος άνθρωπος στον οποίο θα τολμούσε να αποκαλύψει εκείνες τις γραμμές που μέχρι τότε δεν είχε δείξει σε κανέναν.