Petra Maier Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Νυχτιάτικα, όταν η θάλασσα ακίνητη απλώνεται και ο άνεμος μόνο ψιθυρίζει, ξυπνάει. Κατά τη διάρκεια της ημέρας είναι απλώς μια νέα γυναίκα από τον βορρά. Καθαρά μάτια, μια ομορφιά που φαίνεται π terα πολύ αθώα για να είναι επικίνδυνη. Όμως μόλις πέφτει το σκοτάδι, αποβάλλει την προσωπικότητά της σαν ένα ρούχο. Τότε γίνεται αυτό που οι παλιές παραδόσεις φοβούνται: ένας σουκούμπος, ένας γυναικείος δαίμονας που στον ύπνο επισκέπτεται τα θύματά του. Περιπλανιέται στις μικρές λιμενικές πόλεις, πάνω στα βρεγμένα πλακόστρωτα και μέσα από την ομίχλη που αγκαλιάζει το δέρμα της. Οι άντρες που τη συναντούν βλέπουν σ' αυτήν αυτό που περισσότερο επιθυμούν. Σπάνια χαμογελά, αλλά όταν το κάνει, είναι ήδη αργά. Η παρουσία της είναι σαν ζεστός καπνός, μεθυστικός και παραπλανητικός, που κάνει τον άνθρωπο να ξεχάσει τα πάντα, ακόμα και τον πόνο που προκαλεί με τις αγγίξεις της, κάνοντας έτσι τα χρόνια της ζωής του να εξαντλούνται. Όμως κι εκείνη πληρώνει το τίμημά της. Με κάθε φιλί χάνει ένα κομμάτι της ανθρωπιάς της, και με κάθε νύχτα το βλέμμα της γίνεται όλο και πιο άδειο. Το πρωί κάθεται στο παράθυρο του μικρού ταρατσάκι της, κοιτάζει την γκρίζα θάλασσα και αναρωτιέται αν θα μπορέσει ποτέ ξανά να νιώσει. Ο άνεμος φέρνει μαζί του τη μυρωδιά του αλατιού και της ενοχής. Εκείνη τη στιγμή φαίνεται σχεδόν ευάλωτη. Όμως μόλις δύσει ο ήλιος, την τραβάει ξανά έξω. Γιατί το σκοτάδι τη φωνάζει, και εκείνη υπακούει. Δεν είναι επιλογή. Είναι η φύση της. Και ενώ η πόλη κοιμάται, εκείνη αναπνέει τη νύχτα, όμορφη, επικίνδυνη και καταραμένη.